Pokazywanie postów oznaczonych etykietą The Beach Boys. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą The Beach Boys. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 22 października 2020

"Surfer Girl" - The Beach Boys [Recenzja]



Po raz pierwszy za stanowiskiem producenta zasiadł samodzielnie Brian Wilson i to on nadzorował powstawanie (tylko w pisaniu jednej piosenki nie wziął udziału) i nagrywanie płyty, którą później zatytułowano Surfer Girl. W USA ukazała się w 1963 roku i cieszyła się sporą popularnością, a także uznaniem krytyków (choć nie wychwalali też jej pod niebiosa). W Wielkiej Brytanii na jej wydanie fani musieli czekać aż 4 lata.


Zaczynamy od jednego z największych przebojów The Beach Boys, czyli tytułowego Surfer Girl. To utwór napisany samodzielnie przez Briana i stanowi esencję stylu wczesnych Beach Boysów. Mamy rytm walca, przepiękne harmonie wokalne, cudowną melodię, która wpada w ucho, no i mało urozmaiconą aranżację. To pierwsza w pełni autorska kompozycja Briana, który śpiewa tu też wokale wiodące rozmarzonym i kojącym głosem. Może i nie jest to jakieś bardzo wymagające lub ambitne granie, ale jak najbardziej przyjemnie się tego słucha.

I have watched you on the shore
Standing by the ocean's roar
Do you love me do you surfer girl
Surfer girl surfer girl

We could ride the surf together
While our love would grow
In my Woody I would take you everywhere I go

Dynamiczniej wypada Catch a Wave, napisane przez Wilsona już wespół z Mike'iem Love. Bardzo przyjemny, chwytliwy i odprężający kawałek o surfowaniu.

Don't be afraid to try the greatest sport around
Everybody tries it once
Those who don't just have to put it down
You paddle out turn around and raise
And baby that's all there is to the coastline craze
You gotta catch a wave and you're sittin' on top of the world

Niegorzej wypada też ładne zwolnienie w postaci balladowego The Surfer Moon. Tu jednak Brian Wilson już tak się nie popisał i zafundował nam całkiem niezłą, ale szczególnie nie wyróżniającą się niczym balladkę. Ot, miło płynie, ale raczej w pamięć nie zapada.

Other moons have brought light and love before
Promising to remain for evermore
But they all disappeared with each new tune
They make way for the surfer moon

Równie bezbarwnie wypada też odtwórcze i monotonne South Bay Surfer (The Old Folks at Home). To po prostu typowi Beach Boysi, jednak mało chwytliwi.

Look out here come those South Bay surfers
California's gettin' hot
There they go cruisin' down that coastline
Lookin' for their favorite spot

We'll find the big one

The Beach Boys postanowili widocznie kontynuować podjęty na Surfin' USA wątek kompozycji instrumentalnych. Pierwszą z nich na Surfer Girl jest The Rocking Surfer. Podobnie jak na poprzedniej płycie, nie jest ona zbyt ciekawa i wypada raczej mało interesująco.
Po tym kilkupiosenkowym zastoju prawdziwym orzeźwieniem jest Little Deuce Coupe. Beach Boysi zeszli trochę z tematyki surfowania, tym razem opowiadając nam o motoryzacji (czemu nieco bardziej się poświęcą się już wkrótce). Mamy tu bardzo przyjemne, dynamiczne i radosne tempo i wreszcie wpadające w ucho refreny ze znakomitymi falsetami Mike'a Love.

She's got a competition clutch with the four on the floor
And she purrs like a kitten till the lake pipes roar
And if that ain't enough to make you flip your lid
There's one more thing, I got the pink slip daddy

And comin' off the line when the light turns green
Well she blows 'em outta the water like you never seen
I get pushed out of shape and it's hard to steer
When I get rubber in all four gears

Zaskakująco intymnie i delikatnie wypada natomiast ballada In My Room. To zdecydowanie jeden z bardziej poruszających utworów The Beach Boys; opowiada on o osobie, która zamyka się w pokoju, gdzie wreszcie może poczuć się sobą. Znów mamy rytm walca, przepiękną i chwytliwą melodię... Zresztą, co ja będę mówił. Warto posłuchać, bo to świetna piosenka.

There's a world where I can go and tell my secrets to
In my room, in my room
In this world I lock out all my worries and my fears
In my room, in my room

Do my dreaming and my scheming
Lie awake and pray
Do my crying and my sighing
Laugh at yesterday

Now it's dark and I'm alone
But I won't be afraid
In my room, in my room

Znacznie słabiej od In My Room wypada natomiast Hawaii. Ale w perspektywie reszty pyty jest naprawdę całkiem fajne. Miłe wokale, przyjemna melodia i w ogóle sympatycznie się tego słucha.

Now I don't know what town you're from
But don't tell me that they got bigger waves
Cause everyone that goes
Comes back with nothing but raves

That's in Hawaii

Ale już mało co zostaje mi na obronę Surfer's Rule. To wyjątkowo toporny i monotonny kawałek, który nie ma sobą nic do zaoferowanie, pomijając może bezbolesne słuchanie. 

They burn't it in the grass on the football field now
Just try to make them cool it and they'll never yield now
Take what you've heard now and go pass the word now
Surfers rule

Z tych "samochodowych" piosenek wolę Little Deuce Doupe, jednak Our Car Club też wstydu nie przynosi. Fajnie płynie, ma miłą melodię i świetne refreny.

I've been cruisin' round the town now with the guys for quite a while
We been thinkin' 'bout starting up a club that shows some class and style
And we'll get the finest cars

Your Summer Dream to jednak znów słabe i mało ciekawe balladowe granie.

See another couple over there
To them an ordinary day
Soon you wonder where the time has gone
The sun has almost slipped away

Now it's gone and your alone
In her eyes you see a gleam
Time has come for you to show your love
Make it real your Summer dream

Boogie Woodie to kolejny słaby instrumentalny numer. Słabe domknięcie płyty.


Surfer Girl to słaby album. Właściwie jest to tylko parę dobrych piosenek otoczonych przez prawdziwe wypełniacze. No cóż,  nie wszyscy artyści potrafili trzymać poziom przy tempie wydawania, jaki obowiązywał w latach 60. Ewidentnie Brian Wilson (który brał udział w powstawaniu każdej piosenki na płycie) potrzebował czasu, by napisać coś dobrego. Tu trafiły mu się złote strzały, nie powiem że nie (Surfer Girl, Little Deuce Doupe, In My Room), ale poza tym, to raczej mamy tu do czynienia albo ze średniakami, albo wręcz ze słabymi utworami, których miło się słucha, ale ani nie wpadają w ucho, ani nawet szczególnie nie wciągają. Estetyka surf rocka chyba się już Beach Boysom wyczerpała i na tej płycie czuć zmęczenie materiału.

Ocena: 4/10


Surfer Girl: 25:30

1. Surfer Girl - 2:26
2. Catch a Wave - 2:07
3. The Surfer Moon - 2:11
4. South Bay Surfer (The Old Folks at Home) - 1:45
5. The Rocking Surfer - 2:00
6. Little Deuce Coupe - 1:38
7. In My Room - 2:11
8. Hawaii - 1:59
9. Surfer's Rule - 1:54
10. Our Car Cab - 2:22
11. Your Summer Dream - 2:27
12. Boogie Woodie - 1:56

środa, 30 września 2020

"Surfin' USA" - The Beach Boys [Recenzja]



Surfin' Safari, mimo wpisania się w muzyczny trend modnego wówczas surfowania, nie odniosła wielkiego sukcesu, a The Beach Boys wciąż zostawali zespołem znanym jedynie wąskiej grupie odbiorców. Nie zrazili się tym jednak i od razu przystąpili do zbierania materiału na kolejny album. W proces pisania mocno zaangażował się po raz pierwszy Brian Wilson, który brał udział w powstawaniu aż ośmiu piosenek (z czego dwie napisał samodzielnie). Beach Boysi do studia weszli już 3 miesiące po premierze Surfin' Safari i większość utworów nagrali w pierwszym tygodniu 1963 roku, chociaż oficjalnie sesje trwały aż do 12 lutego. Mimo że wciąż były nadzorowane przez jednego z nadwornych producentów Capitol Studios, Nicka Veneta, to swoje pierwsze realizatorskie i producenckie kroki właśnie podczas pracy nad tą płytą stawiał też Brian Wilson, po raz pierwszy nakładając na siebie wokale i nieco eksperymentując, chociaż były to raczej wprawki i pierwsze nieśmiałe próby. Na jego odważniejsze i, jak na tamte czasy, kontrowersyjne i nowatorskie producenckie decyzje przyjdzie jeszcze czas.
Surfin' USA odniósł wielki sukces, trafiając na 2. miejsce list przebojów w USA, gdzie spędził 78 tygodni i pokrył się złotem. To właśnie ta płyta dała Beach Boysom rozpoznawalność (na razie tylko w ojczyźnie, gdyż w Stanach Surfin' USA został wydany dopiero 2 lata później, gdzie również odniósł sukces). Również krytycy bardzo ciepło przyjęli longplay, a utwór tytułowy (jako wiodący singiel) stał się mega-przebojem, do dziś będąc jedną z wizytówek The Beach Boys.

Album rozpoczyna piosenka tytułowa, a więc prawdopodobnie największy przebój The Beach Boys (przynajmniej tego pierwszego, surfrockowego okresu). Mało kto wie jednak, że Surfin' U.S.A. nie jest w pełni autorską piosenką. Mimo że na pierwszych wydaniach jako autor wpisany był tylko Brian Wilson, to nietrudno usłyszeć, że jest on autorem tylko tekstu, bowiem ułożył go do muzyki żywcem ściągniętej z wielkiego hitu Chucka Berry'ego - Sweet Little Sixteen. Po procesie, wszystkie późniejsze wydania od 1966 roku wzwyż mają już adnotacje, że autorami są Wilson/Berry. Na szczęście jednak Chuck nie miał o to pretensji, a nawet podczas jednego spotkania z zespołem, zapewnił ich, że uwielbia Surfin' U.S.A. Powiem tylko, że w pełni podzielam zdanie Berry'ego. To naprawdę rewelacyjna, pozytywna, lekka i poprawiająca humor pioseneczka, której przyjemnie słucha się bez wpływu na to, jaka akurat jest pora roku (chociaż wiadomo że upał i plaża zwiększają doznania luzu i relaksu). 

We'll all be planning that route
We're gonna take real soon
We're waxing down our surfboards
We can't wait for June
We'll all be gone for the summer
We're on surfari to stay
Tell the teacher we're surfin'
Surfin' U. S. A.

Kolejnym świetnym utworem jest bez wątpienia Farmer's Daughter z falsetami Briana Wilsona i świetnymi harmoniami wokalnymi pozostałych Beach Boysów. Piosenkę tę Wilson napisał wespół z Mike'iem Love, ale przytłaczająco czuć tu już charakterystyczną melodykę Wilsona, więc podejrzewam, że wkład Love'a w powstawanie kompozycji był raczej symboliczny. Rewelacyjny kawałek, którego miło się słucha.

So long
Better leave your land
Many thanks
It was mighty grand
I do
Hope to see you again
Farmer's daughter

Pierwszy utwór instrumentalny na płycie to Misirlou. Przywodzi mi nieco na myśl momentami wiodący motyw z Pulp Fiction, a momentami - z Mission: Impossible. Oczywiście oba motywy powstały znacznie później, jednak i sama kompozycja nie jest autorstwa Beach Boysów. To tradycyjna, folkowa melodia religijna ze Wschodu, co bardzo mocno czuć. Fajny, króciutki fragmencik. 
Mniej porywa mnie za to Stoked, które natomiast jest już autorstwa Wilsona. Jakoś niewiele się tu dzieje, aczkolwiek zagrane jest bardzo fajnie i z odpowiednią porcją energii.
Lonely Sea to natomiast już "normalna" piosenka. Oczywiście, w jej powstawaniu brał udział Wilson, tym razem wespół z Garym Usherem. Jednak i tu daje o sobie znać niezwykły zmysł melodyjny tego pierwszego, w typowej dla niego balladowej estetyce, tu utrzymanej w rytmie walca, ze świetnymi harmoniami pozostałych. Można się rozmarzyć.

This pain in my heart
These tears in my eyes
Please tell the truth
You're like the lonely sea

Po tej delikatnej balladce obudzić nas może Shut Down. To zdecydowanie energetyczny numer, który odrobinę przywodzi mi momentami późniejszy I Get Around. Z rytmu walca w Lonely Sea wpadamy prosto w dwunastotaktowego bluesa. Żwawe wokale, charakterystycznie prześcigają się z chórkami, a wszystko dodatkowo jest bardzo melodyjne i chwytliwe. Fajny numer.

Tach it up, tach it up
Buddy gonna shut you down

It happened on the strip where the road is wide
Two cool shorts standin' side by side
Yeah, my fuel injected Stingray and a four-thirteen
Revvin' up our engines and it sounds real mean

No i znów Wilson z Lovem w natarciu. Ich kolejna wspólna piosenka na płycie nosi tytuł Noble Surfer. Mamy tu kolejny zacny przykład melodyki Briana z szybkimi zwrotkami, które co jakiś czas przeplatają się z chwytliwymi refrenami, w których raz przebija się wokal, a raz chórki. Kolejny przyjemny i udany kawałek.

The surfers call him "Noble"
And that's just what he is
He's dedicated to the mighty sea

Surfin' night and day
Never twice in one spot
He's somethin' you and I would like to be

No i znów mamy cudzy instrumental. Tym razem jest to Honky Tonk, czyli rhythmandbluesowy klasyk z lat 50. Jakoś nie porywa mnie specjalnie, ale też nie przynosi wstydu i znacząco nie obniża poziomu. Po prostu jest tak bez wyrazu.
Jeśli ktoś nie lubi falsetów Wilsona, to Lana będzie dla niego nie do przebrnięcia. Jeśli jednak ktoś je uwielbia - to powinien tej piosenki posłuchać, bo to znakomity popis skali (a przynajmniej jej górnych rejestrów), jeśli chodzi o Briana. Oczywiście reszta nie zostaje w tyle i dzielnie mu wtóruje. Milutka pioseneczka.

We'll go
So far away
So happy we will be

I'll show 
You another world
Alone with silver and gold

No i znów utwór instrumentalny, z tym że tym razem Surf Jam to już rzecz autorstwa Carla Wilsona. Szkoda tylko, że mało ciekawa.
Let's Go Trippin' - kolejna raczej średnio interesująca rzecz instrumentalna.
Na właściwy poziom wracamy za sprawą wieńczącego całość Finder Keepers. Świetna melodia od początku do końca, znakomite falsety, harmonia w refrenach... No coś rewelacyjnego. Najlepszy na tej płycie utwór duetu Wilson/Love, no i w ogóle jeden z lepszych momentów krążka.

He took off on a swell
When he saw the flag
He's just a crazy Hodaddy
Pullin' some kind of gag
He went over the falls
And now my board's
Coming back to me


Surfin' USA to z jednej strony płyta lepsza od Surfin' Safari, a z drugiej - gorsza. Na rzecz tego pierwszego przemawiają piosenki na czele oczywiście z kawałkiem tytułowym, ale też choćby Lonely Sea, Farmer's Daughter czy Finders Keepers. To Beach Boysi jakich niby zdążyliśmy już poznać, ale bardziej dopracowani i jeszcze lepiej wyśpiewujący harmonie do świetnych melodii (przeważnie) Wilsona, no i stale uśmiechnięci. Niestety, dużo słabsze jeśli chodzi o ten album jest to, że wydaje się dość niedopracowany, co znalazło odzwierciedlenie w sporej ilości utworów instrumentalnych. Chłopaki w ogóle nie czują tej stylistyki, więc wychodzi to po prostu nudnawo (broni się właściwie tylko Misirlou, chociaż to z kolei cover). Koniec końców jest więc naprawdę fajnie, aczkolwiek trzeba mieć świadomość, że robotę robią tu "prawdziwe" piosenki, a utwory instrumentalne są tylko wypełniaczami. Jako EP-ka - słucha się znacznie lepiej.

Ocena: 6/10


Surfin' USA: 24:15

1. Surfin' U.S.A. - 2:27
2. Farmer's Daughter - 1:49
3. Misirlou - 2:03
4. Stoked - 1:59
5. Lonely Sea - 2:21
6. Shut Down - 1:49
7. Noble Surfer - 1:51
8. Honky Tonk - 2:01
9. Lana - 1:39
10. Surf Jam - 2:10
11. Let's Go Trippin' - 1:57
12. Finders Keepers - 1:38

niedziela, 10 marca 2019

"Surfin' Safari" - The Beach Boys [Recenzja]


Pierwszą piosenką skomponowaną dla późniejszego The Beach Boys było Surfin' napisaną jesienią 1961 roku przez Briana Wilsona i Mike'a Love. Szybko został skompletowany zespół, w którym Brian grał na basie, jego młodsi bracia Dennis i Carl na perkusji i gitarze prowadzącej, Mike był frontmanem, a jego kolega Al Jardin na gitarze rytmicznej. W 1962 roku ich debiutancki singiel Surfin' Safai osiągnął 75. miejsce w US Top 100.
Murry Wilson (ojciec 3/5 zespołu) został ich menadżerem i wysłał profesjonalnie nagrane demo do Capitol Records. W czerwcu wydany został singiel Surfin' Safari/409, który odniósł sukces, w efekcie czego wytwórnia dała The Beach Boys zielone światło na wydanie pełnego longplaya. Brian Wilson, współpracując z Mike'iem Love i Garym Usherem stworzył lwią część materiału na album, który miał obwieścić narodziny surf rocka.

Płyta rozpoczyna się utworem pochodzącym z taśmy demo wysłanej do Capitol Records, a więc tytułowego Surfin' Safari. Można więc powiedzieć, że jest to piosenka, która rozpoczęła karierę The Beach Boys. Całość charakteryzuje się świetną harmonią wokalną i znakomitą perkusją Dennisa Wilsona. Piosenka ta to idealny przykład surf rocka, a rockandrollowego sznytu dodaje jej krótka, acz treściwa solówka gitarowa. Warto zaznaczyć na początku, że żaden utwór longplaya nie przekracza trzech minut, więc siłą rzeczy żadna z nich nie ma kiedy się znudzić. Bardzo dobre otwarcie zapowiadające nastrój, w jakim utrzymany będzie cały longplay.

Early in the morning we'll be startin' out
Some honeys will be coming around
We're loading up our Woody
With our boards inside
And headin' out singing our song

County Fair to utwór napisany w zaledwie 10 minut, a zainspirowany został targami hrabstwa w San Bernardino. Mamy tu kolejne świetne chórki, a także głosy przywodzące na myśl festyn. Bardzo optymistyczny poprawiacz humoru.

This time each year in our hometown
The county fair comes our way
Where the folks gather round to be happy and spend their day
Here's what happened now
I soon decide that I'd take with me
The most specialest girl I knew
I had her pack us a lunch and on down the dirt road we flew

Bardziej rockandrollowo prezentuje się Ten Little Indians z zabawnymi chórkami i żywiołową perkusją. Całość w zamierzeniu miała być próbą imitacji stylu grupy Running Bear. Trwa zaledwie półtorej minuty i kończy się - niestety - wyciszeniem, ale poza tym nie zauważam żadnych wad, może poza monotonią i dość przesłodzoną melodią. Wydany został nawet, jako singiel, jednak nie powtórzył sukcesu Surfin' Safari.

The first little Indian gave squaw pretty feather
The second little Indian made her an Indian dollar
Well the third little Indian gave her moccasin leather
The squaw didn't like 'em at all
The fourth little Indian took her riding in his big canoe
The fifth little Indian took her down the waterfall
The sixth little Indian taught the squaw how to woo-woo
But the squaw didn't like them at all

Według Briana Wilsona o wiele lepiej na listach poradziłby sobie Chug-A-Lug i w pełni się z nim zgadzam, gdyż jest to gotowy hit radiowy, który nawet 50 lat później myślę, że nie miałby problemu ze stałą emisją w eterze. Całości świetnie dopełnia żywiołowe solo na organach Wilsona. Bardzo dobry kawałek.

Gary likes a girl's tight black pants
Larry knows he doesn't stand a chance
Carl says hurry up and order it quick
Dave gets out to chase that chick
Dennis wonders what's under the hood
A big chrome tack and it sounds real good
I go down to the root beer stand
And drink up all that I can

Mimo, że najlepszymi wokalistami byli Mike Love i Brian Wilson, w Little Girl (You're My Miss America) na wokalu możemy usłyszeć Dennisa Wilsona. Piosenka ta to cover, jednak został tak świetnie zaaranżowany, że ciężko domyślić się, że nie napisali tego Beach Boysi. Piękny, delikatny kawałek.

Little girl just in your teens
Little girl you're in my dreams
You're so sweet, you're so fine
Dear won't you be mine
Everybody knows it

Kolejnym utworem z taśmy demo wysłanym do Capitol Records był 409. Jest to niezła piosenka, jednak nie dziwi, że wydana była jako strona B, a na stronie A umieszczono Surfin' Safari. Jest bardzo przyjemna, jednak nie wyróżnia się szczególnie na tle reszty.

Well I saved my pennies and I saved my dimes
For I knew there would be a time
When I would buy a brand new 409

Zupełnie inaczej sytuacja się ma z pierwszym albumem grupy, Surfin'. Najlepszy kawałek płyty. Tekst może nie jest najwyższych lotów, jednak całość broni się znakomitymi wielogłosami i lekkim, frywolnym wokalem Love'a. Cały podkład do gitara akustyczna, bas i werbel, na którym Dennis wybija staccato nośny rytm. Niezawodny poprawiacz humoru na smutniejsze dni.

Surfin' is the only life
The only way for me
Now surf, surf with me

Powrotem do żywiołowego grania jest Heads You Win - Tales I Lose. Na tym etapie longplaya stylistyka tej piosenki jednak męczy, gdyż piosenka brzmi dokładnie tak samo, jak poprzednicy. Jak to na albumach z tamtych epoki, całość utrzymana jest wciąż w jednym tempie (chociaż niekoniecznie, gdyż rok później mieli to zmienić Beatlesi ze swoim Please Please Me) i właśnie - niestety - ta piosenka jest momentem, kiedy zaczyna to męczyć. Szkoda, gdyż to naprawdę fajna piosenka, jednakże otoczona identycznymi numerami traci.

Why do we have to gamble just to see who's right?
Why can't we arbitrarily resolve a fight?
But with you're style of gamblin' there's no chance to win
That's how it is, and that's the way it's always been

Niestety, podobnie sprawa się ma z Summertime Blues, która - mimo naprawdę fajnych gitar - nie jest czymś, co dałoby się pamiętać choćby 3 minuty po jego zakończeniu. Eddie Chochran wypadał w niej o wiele bardziej przekonująco, a Beach Boysi nawet nie maja startu do oryginału.

I'm gonna raise a fuss, I'm gonna raise a holler
About a workin' all summer just to try to earn a dollar
Every time I call my baby, and ask to get a date
My boss says, "No dice son, you gotta work late"
Sometimes I wonder what I'm a gonna do
But there ain't no cure for the summertime blues

Cuckoo Clock to utwór o tyle wyjątkowy na tej płycie, że po raz pierwszy rolę głównego wokalisty przejmuje tu Brian Wilson. Słychać tu, że wokalnie wyprzedzał swoich kolegów z zespołu, jednak szkoda, że musiało to się okazać na tak niewyróżniającej się niczym piosence. Chociaż solo organów dodaje jej niezłego wydźwięku, a Wilson naśladujący zegar z kukułką jest całkiem zabawny. Szkoda tylko, że kompozycyjnie jest to wciąż to samo. Mimo to, piosenka daje sporo radości i fajnie się jej słucha.

I put that birdie away
His cuckoo was gone to stay
We both apologized for why
Forgave that doggone cuckoo
I went back to her side
I had to swallow my pride
The fire had almost died away
We just got situated

Następnie mamy do czynienia z utworem instrumentalnym, Moon Dawg. Mamy tu znakomitą gitarę i chórki nadające całości fajnego klimatu.
Powrotem do "normalności" jest The Shift. Po raz kolejny mamy niemal dokładne powtórzenie poprzednich numerów. Poprzednie jak w poprzednich nie można tej piosence odmówić zarówno uroku i pozytywnej energii, jak i wtórności.

Get your girl a shift and she'll look real fine
It fits like a glove and drives you out of your mind
She'll ball it with her shift on and we'll have a good time


Surfin' Safari to typowe rockandrollowe (czy w tym przypadku raczej surf rockowe), energetyczne, pozytywne granie, nieodzownie przystające do epoki, w której płyta powstała. Niestety, w ślad za tym idzie - typowa dla tamtych longplayów - wtórność i wrażenie, że album to po prostu kilka potencjalnych hitów otoczonych wypełniaczami (zresztą nie było to dalekie od prawdy). Z racji jednak, że materiał na niespełna 25 minut, całość nie ma czasu znudzić i zmęczyć do tego stopnia, byśmy ze słuchania wynieśli tylko nieprzyjemne wrażenia. To wciąż optymistyczne i radosne granie, które potrafi wprawić w znakomity humor. Niezła płyta.

Ocena: 6/10


Surfin' Safari: 24:53

1. Surfin' Safari - 2:05
2. County Fair - 2:15
3. Ten Little Indians - 1:26
4. Chug-A-Lug - 1:59
5. Little Miss America - 2:04
6. 409 - 1:59
7. Surfin' - 2:10
8. Heads You Win-Tails I Lose - 2:17
9. Summertime Blues - 2:09
10. Cukoo Clock - 2:08
11. Moon Dawg - 2:00
12. The Shift - 1:52

"PWRϟUP" - ACϟDC [Recenzja]

Po tragicznej śmierci Bona Scotta w 1980 roku, zespół ACϟDC z pewnością nie miał z górki. Zdarzało się wiele zawirowań, jednak chyba kolejną...