Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Metallica. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Metallica. Pokaż wszystkie posty

piątek, 16 października 2020

"St. Anger" - Metallica [Recenzja]


Jeśli ktoś chciałby poznać okoliczności powstawania St. Anger, to polecam obejrzeć film Some Kind of Monster. Jeśli już jest po seansie - wstęp można pominąć, bo nie napiszę tu nic nowego. Zaś jeśli ktoś woli raczej nie oglądać sfilmowanych kłótni, nieporozumień, napięć i - mówiąc wprost - konfliktów wewnątrz zespołu, a chciałby dowiedzieć się jak powstawał "ten (nie)sławny" St. Anger, to zapraszam do lektury.
Mimo, że za nagrywanie następcy ReLoad muzycy mieli wziąć się dopiero w 2001 roku, to na pewno nie można powiedzieć, że od 1997 roku próżnowali. W międzyczasie wydali dwupłytowy album z coverami (chociaż z kronikarskiej powinności uściślę tylko,  że nagrali tylko jeden dysk, a drugi był zbieraniną ich coverów z różnych dotychczasowych wydawnictw) , a także zagrali koncert z orkiestrą symfoniczną, co zaowocowało wydaniem nietypowej koncertówki S&M. Pierwszego roku nowego wieku wzięli się jednak za nagrywanie płyty. A raczej - chcieli się wziąć, gdyż rok ten zaczął się od złej wiadomości. W połowie stycznia swoje odejście z zespołu ogłosił Jason Newsted. Basista twierdził, że w zespole brak było braterskich więzi, a wszyscy mieli siebie nawzajem gdzieś i zbyt obrośli w piórka, a radość z gry gdzieś się zagubiła. Muzycy nie chcieli jednak rezygnować z nagrań. We trójkę tworzyli szkice utworów, wraz z producentem, Bobem Rockiem, który na potrzebę nagrań chwycił za bas. Jednak pół roku później na Metallikę spadł kolejny cios - James Hetfield zdecydował o pójściu na odwyk, by walczyć z uzależnieniem od alkoholu. W sumie zniknął z zespołu na prawie rok. Lars i Kirk widzieli, że w zespole naprawdę źle się dzieje. Zatrudnili więc terapeutę, który miał pomóc im się pozbierać.
Po powrocie z odwyku, James oświadczył, że potrzebuje więcej odpoczynku od Metalliki. A gdy już wrócił do studia, to i tak panowie nie wzięli się od razu za nagrywanie, rozmawiając i próbując na nowo określić stosunki między sobą, a także pogodzić rytm pracy z nowymi nawykami "odświeżonego" Hetfielda.
Za prawdziwe nagrywanie muzycy ostatecznie wzięli się dopiero w 2002 roku. Zdecydowali się też na zupełnie nową technikę nagrywania - jammowali, a potem bawili się osiągniętymi rezultatami, tworząc z tego utwory. Ani razu nie zagrali choć jednego utworu od początku do końca. We wspólnych naradach zgodnie uznali, że album ten powinien być mroczny i mieć surowe brzmienie. Dla każdego znaczyło to jednak co innego, dlatego podczas sesji pojawiało się sporo spięć i kłótni dotyczących tego, jak to wszystko ma brzmieć. Muzycy musieli pracować tylko 4 godziny dziennie, by mieć na względzie nowe nawyki Jamesa, a ponadto znowu zaczęli eksperymentować z grą na instrumentach. Dokoła nich byli tylko gorliwi potakiwacze, którzy przyklaskiwali czemukolwiek, co wyszło spod palców któregoś z muzyków, bo przecież to TA Metallica. Wszystkie te problemy nie przeszkodziły jednak St. Anger stać się bestsellerem na całym świecie. Dziś jest albumem absolutnie kultowym, aczkolwiek raczej nie ma się czym chwalić, gdyż uznawany jest powszechnie za najgorszą płytę Metalliki, a o jego "legendarnym" brzmieniu krążą takie legendy i jest tak powszechnie krytykowane, jak podczas wydawanego 15 lat wcześniej ...And Justice for All.

Zaczynamy mocno. Frantic to drugi singiel promujący album, a przy okazji jeden z najchętniej granych po latach utworów z St. Anger przez Metallikę na koncertach. Ale zaraz... czego ja właściwie słucham? Bo odniosłem wrażenie, że jakiejś garażowej demówki, która ma na celu tylko utrwalić pomysł muzykom, by gdzieś nie przepadł. A jednak nie, to pełnoprawny album Metalliki. Więc może miejmy to z głowy już na wstępie: brzmi to okropnie. Zwłaszcza perkusja. Gitary jeszcze jako tako się bronią, szczególnie w takiej piosence. Nie podoba mi się też, jak nagrano wokale; są mocno za głośne i brzmią po prostu plastikowo. Jednak Frantic należy się plus za jedną, bardzo istotną rzecz: to po prostu dobry kawałek. Ma dobry, nośny riff (w momentach, gdy wybrzmiewa, gitary mi się naprawdę podobają), bije z niego agresja, ma znakomity tekst i po prostu wpada w ucho. Niestety, perkusja i wokale (w których Hetfield czasami brzmi naprawdę zniewieściale, jakby był nastolatkiem, który chce zaśpiewać agresywnie, ale przechodzi mutację i co chwila głos mu ucieka) wypadają koszmarnie, co mocno odcisnęło swoje piętno na nagraniu. W kontekście całej płyty oceniam go jednak bardzo pozytywnie.

I've worn out always being afraid
 An endless stream of fear that I've made 
Treading water full of worry 
This frantic tick tick talk of hurry 

Do I have the strength 
To know how I'll go? 
Can I find it inside 
To deal with what I shouldn't know?

Tytułowy St. Anger był pierwszym singlem promującym album. I, uwaga, najlepsze: ta piosenka dostała nagrodę Grammy. Serio, za co? Brzmi to jak metal nastolatków z pseudo-rapami, okropnym brzmieniem i pseudo-trashowymi zagrywkami. Generalnie jednak jest to utwór naprawdę słaby, bez wyrazistej melodii, ze słabym tekstem i okropnym, niechlujnym wykonaniem. Ciężko przez to przebrnąć.

Fuck it all and no regrets 
I hit the lights on these dark sets 
I need a voice to let myself 
To let myself go free 
Fuck it all and fuckin' no regrets 
I hit the lights on these dark sets 
Medallion noose, I hang myself 
Saint Anger 'round my neck

Some Kind of Monster to kolejna kompletnie asłuchalna piosenka. Naiwność, pretensjonalność i fatalna realizacja jedyne, co mogą wywołać u słuchacza, to ból głowy. Ośmioipółminutowy koszmar.
 
These are the legs in circles run 
This is the beating you'll never know 
These are the lips that taste no freedom 
This is the feel that's no so safe 
This is the face you'll never change 
This is the God that ain't so pure 
This is the God that is not pure 
This is the voice of silence no more

Dirty Window. Kurwa, na czym gra ten Lars, na garnkach i patelniach? Ale uwierzcie mi, chciałbym, by to był największy problem tego nagrania. Jednak ta piosenka leży zarówno realizatorsko, jak i kompozycyjnie. Jedyny plus jest taki, że chociaż nie trwa tyle, co dwa poprzednie numery, choć podczas słuchania miałem wrażenie, że ciągnie się przez jakieś 10 minut.

I see my reflection in the window 
It looks different, so different than what you see 
Projecting judgment on the world 
This house is clean baby 
This house is clean 

Am I who I think I am? 
Am I who I think I am? 
Am I who I think I am? 
Look out my window and see it's gone wrong 
Court is in session and I slam my gavel down

Invisible Kid to kolejny zupełnie bezbarwny kawałek, który może co najwyżej zirytować swoją nijakością. Plus jest taki, że chociaż brzmienie tu tak nie boli przy słuchaniu.

Invisible kid 
Got a place of his own 
Where he'll never be known 
Inward he's grown 

Invisible kid 
Locked away in his brain 
From the shame and the pain 
World down the drain

W całym tym natłoku żenady i miernoty, My World jawi się wcale nienajgorzej. Oczywiście, na większości poprzednich płyt Metalliki byłby jakimś słabszym elementem, jednak tu wypada w miarę przyzwoicie. Czuć tu chociaż jakiś pomysł i chęć, by złożyć to, by było słuchalne. Oczywiście, piosenka sama w sobie się nie broni, bo to wciąż koszmarne granie, jednak w perspektywie całego St. Anger jest całkiem w porządku.

Mama, why's it rainin' in my room? 
Cheer up boy, clouds will move on soon 
Heavy fog got me lost inside 
Gonna sit right back and enjoy this ride 

It's my world 
You can't have it 
It's my world, it's my world 
It's my world

Shoot Me Again. No i znowu czuć, że muzycy szarpią się, by stworzyć coś nadającego się do słuchania, ale efekt jest raczej mierny i chaotyczny. Kolejny wkurzający kawałek.

All the shots I take 
 I spit back at you 
 All the shit you fake 
 Comes back to haunt you 

 All the shots 

 All the shots I take 
 What difference did I make? 
 All the shots I take 
 I spit back at you

W Sweet Amber pojawia się chociaż jakaś melodia, która wypada w miarę chwytliwie. Co jednak z tego, skoro poza nią Metallica nie ma nam tu nic do zaoferowania, a piosenka ta to kolejny okropny numer, którego ciężko słuchać bez bólu.

Wash your back so you won't stab mine 
Get in bed with your own kind 
Live your life so you don't see mine 
Drape your back so you won't shine

The Unnamed Feeling. Koszmar, koszmar i jeszcze raz koszmar, wywołujący autentyczną niechęć i odruch wymiotny podczas słuchania. Gówno.

I'm frantic in your soothing arms 
I can not sleep in this down filled world 
I've found safety in this loneliness 
But I can not stand it anymore 
Cross my heart and hope not to die 
Swallow evil, ride the sky 
Lose myself in a crowded room 
You fool, you fool, it will be here soon

Purify. Mam nadzieję, że mi wybaczycie, ale to pominę. I tak sporo już, jak na mnie, wulgaryzmów w tej recenzji, a tu by się  bez tego nie obyło, więc po prostu przejdę dalej, skończymy tę płytę i nigdy do niej więcej nie wrócimy. Możemy tak się umówić?

Truth and dare 
Peeling back the skin 
Acid wash 
Ghost white 
Ultra clean 
Wanna be skeleton 
Clear eyes 
Diamond eyes 
Strip the past of mine 
My sweet turpentine

All Within My Hands to piosenka z potencjałem kompozycyjnym. Jednak "właściwie" objawiła nam się dopiero na późniejszych koncertówkach Metalliki (akustycznej i symfonicznej). Słuchając wersji z St. Anger trudno połapać się w tym, że to ten sam numer, bowiem wypadł tu równie koszmarnie co reszta płyty.

Hate me now 
 Kill all within my hands 
 Hate me now 
 Crush all within my hands 
 Squeeze all within my hands 
 Choke all within my hands 
 Hate me now 
 Trap all within my hands 
 Hurry up and hate me now 
 Kill all within my hands


Będzie krótko, bo i nie ma o czym mówić. St. Anger to dla mnie płyta koszmarna, okropna, ohydna, fatalnie brzmiąca, ze słabymi kompozycjami będącymi tylko nikłym cieniem dawnej chwały. Metallica próbowała być młodzieżowa, jednak panowie brzmią po prostu jak stare dziady, które rozpaczliwie próbują ratować swoją sławę i pozycję na wszelkie możliwe sposoby. Naprawdę, trudno mi wskazać tu jednoznacznie pozytywne elementy. Jest może parę piosenek (konkretnie to dwie: Frantic i My World), na które jeszcze jestem skłonny przymknąć oko, ale musiałbym się bardzo wysilić. Generalnie jednak St. Anger to jeden wielki koszmar i, naprawdę, obiegowa opinia, która o niej krąży, jest nieprzesadzona. Czasem nawet mam wrażenie, że mówi się o niej zbyt łagodnie...

Ocena: 1/10


St. Anger: 75:04

1. Frantic - 5:50
2. St. Anger - 7:21
3. Some Kind of Monster - 8:25
4. Dirty Window - 5:25
5. Invisible Kid - 8:30
6. My World - 5:46
7. Shoot Me Again - 7:10
8. Sweet Amber - 5:27
9. The Unnamed Feeling - 7:08
10. Purify - 5:14
11. All Within My Hands - 8:48

piątek, 25 września 2020

"S&M" - Metallica [Recenzja]


Wszystko zaczęło się od Michaela Kamena - twórcy muzyki do m.in. Szklanej pupłapki, a także współpracownika takich artystów jak Pink Floyd, czy choćby Metallica, której zaaranżował partie orkiestry na "Czarny Album". W 1997 roku wyszedł z pomysłem by zagrać cały koncert jako stara, dobra Metallica ale z wsparciem orkiestry symfonicznej. Nie było wtedy jeszcze mowy o płycie, nagraniu i tak dalej. Była po prostu chęć zrobienia czegoś nowego. Muzycy zapałali do pomysłu entuzjazmem i nawet wzięli Kamena ze sobą na parę koncertów, by mógł wczuć się w atmosferę ich muzyki. Potem rozpoczęły się negocjacje, co do układu setlisty. Z gotową listą Kamen zaszył się w swoim domu i zaczął pracę nad aranżacjami orkiestrowymi. Co ciekawe, Metallica nie miała żadnego wglądu w ich powstawanie i poznała je dopiero kilka dni przed występem, na próbie w Berkley Community Theatre.
Ostatecznie odbyły się dwa koncerty Metalliki z orkiestrą. Oczywiście, pomysł łączenia rocka (czy też metalu) z orkiestrą absolutnie nie był nowy i wszyscy doskonale o tym wiedzieli. Chcieli po prostu zrobić z Metalliką kolejny krok w ich muzycznych poszukiwaniach. Przy doborze utworów sięgnięto zarówno po stare kompozycje, jak i te pochodzące z wydanego przed dwoma laty ReLoad, ale i napisany tydzień przed występem No Leaf Clover, który powstawał gorączkowo, na kolanie, gdy muzycy musieli nie dość że uczyć się nowych wersji starych piosenek, to jeszcze nauczyć się grać nową kompozycję absolutnie od zera. 
Na koncerty zespołu w przeważającej ilości pojawili się słuchacze Metalliki. Muzycy mieli nadzieję, że może stawią się także jacyś fani muzyki symfonicznej, będący ciekawi, co też może wyjść z połączenia metalu z klasyką. Jednak jeśli jacyś przyszli, to szybko budynek opuścili, gdyż James Hetfield wspomina, że już przed przerwą widział sporo pustych miejsc. Oczywiście koncert zarejestrowano i zaraz po jego zakończeniu rozpoczęła się gorączkowa praca w studiu. Wytwórnia chciała wydać materiał, póki jeszcze sam pomysł wśród ludzi budził zaciekawienie, więc w studiu było bardzo mało czasu na miksowanie poszczególnych utworów. Mimo, że płyta powstawała z myślą, że co zagrane - to nagrane, to Ulrich ujawnił, że Kirk poprawiał w studiu swoje solówki, a Hetfield - nieliczne fałsze. Praca nad nagraniami odbywała się w ten sposób - obróbka Metalliki, obróbka orkiestry i próba zespolenia tego wszystkiego w jedną, słuchalną całość. Nie było to proste, a jednak wydawnictwo okazało się sporym sukcesem, i dziś ma już status kultowego. Mało tego - w 2019 roku doczekało się "kontynuacji", która ujrzała światło dzienne w 2020 roku.

Każdy koncert Metalliki już od lat rozpoczyna się zawsze w ten sam sposób. Bez zaskoczenia więc, po burzy braw słyszymy The Ecstasy of Gold Ennio Morricone. W wykonaniu orkiestry robi wrażenie.
Plus za to, że już na początku Meta sięga po nieoczywisty repertuar. Minus za to, że jest to The Call of Ktulu. Nie raz i nie dwa pisałem już o tym, co sądzę o "progresywnej" Metallice, więc nie będę przynudzał, pisząc o tym po raz kolejny. Ale napiszę jednak, że orkiestra została w to wkomponowana bardzo dobrze i ja takie wydanie tego utworu kupuję.
Jaka jest pierwsza myśl fana Metalliki, gdy dowiaduje się o tym, że grali z orkiestrą symfoniczną? Zapewne taka: "Oby tylko nie ta symfonika nie była tak perfidnie na siłę wciśnięta". Mam złą wiadomość: w Master of Puppets jest dodana bardzo, ale to bardzo na siłę. Ni ziębi, ni grzeje, a jedynie ma się wrażenie, że doklejona jest tam, byle tylko zaakcentować swoją obecność. Oczywiście, muszycy grają ze znakomitą werwą, ale ten aranż jest trochę zbyt gęsty i mało tu miejsca, by na czymś dostatecznie się skupić i spróbować wczuć się w muzykę.
Zupełnie inaczej sprawa się ma z mocnym Of Wolf and Man. To jeden z ciekawszych momentów koncertu. Tu orkiestra znakomicie wpasowała się w dynamiczną kompozycję, świetnie uzupełniając grę Mety. Nie ma tu zbędnego przedłużania, wszystko jest na swoim miejscu i rewelacyjnie się tego słucha.
Sprawnie użyto także symfoniki przy okazji The Thing That Should Not Be. Szkoda tylko, że sama kompozycja jest taka sobie i nie wykorzystano tu w pełni tej bardzo ciekawej aranżacji.
W Fuel może i znów mamy dobry aranż, ale jakoś brakuje mi w tym wykonaniu pasji, energii i wykopu, który tak świetnie sprawdzał się  w wersji z Load. Szkoda zmarnowanego potencjału.
Żadnych uwag nie mam za to do The Memory Remains. Tu prawie wszystko jest na miejscu. Co więc jest chybione? Ano, trochę za słabo podkręcono publiczność, przez co brzmi to, jakby Hetfield dopingował pusta salę. Poza tym jednak - wszystko cacy.
Następnie mamy piosenkę napisaną specjalnie z myślą o S&M - No Leaf Clover. Chyba nie będę oryginalny - to naprawdę znakomita kompozycja, w której nie tylko mamy rewelacyjną melodię, ale też bezbłędnie wykorzystaną warstwę symfoniczną, która nadaje utworowi głębi i melodyjności.
Pięknie robi się przy Hero of the Day. Gdyby tylko nie ten monotonnie dudniący w tle Lars, byłoby nawet jeszcze lepiej.
W Devil's Dance orkiestra wypada jednak odrobinę kiczowato, przez te swoje wstawki. W oryginale był to może i mało oryginalny, ale chociaż dobry i dynamiczny utwór, natomiast w tej wersji został trochę zanadto ugrzeczniony i umelodyjniony w złym tego słowa znaczeniu.
Już przy okazji recenzji Load pisałem, że dla mnie Bleeding Me to po prostu miałka i zdecydowanie za bardzo rozciągnięta ballada, która po tych ośmiu minutach jest wręcz bolesna przy słuchaniu. Tu ma wręcz 9 minut i wciąż to po prostu porcja kiczowatego wolnego grania, które zanudza słuchacza do granic wytrzymałości.


Na koncercie nie mogło oczywiście zabraknąć Nothing Else Matters. Jeśli ktoś jeszcze lubi tego słuchać, to i tu będzie miło. Ja lubię i słuchało mi się przyjemnie.
Until It Sleeps to dla mnie rzecz niepojęta. Doprawdy, nie rozumiem, dlaczego to własnie ta, tak miałka i wyprana z jakiegokolwiek polotu piosenka stała się przebojem. Na mnie nie robi jakiegoś wielkiego wrażenia. No, chyba że w wersji z S&M. Bo tu mnie autentycznie drażni.
Nawet nie wiem dokładnie, czemu, ale spore wrażenie zrobiło na mnie wykonanie For Whom the Bell Tolls. Orkiestra sprawdza się tu znakomicie, podbijając napięcie i dodając całości iście potężnego brzmienia. A James Hetfield swoimi wokalami dosłownie rozkłada na łopatki. Świetnie zagrany numer z nieprzewidywalnym aranżem, który po prostu bardzo dobrze się sprawdził.
-Human może nie ma jakiejś świetnej melodii i zapewne na jakiejś regularnej płycie byłby tylko zapchajdziurą, jednak tu, ze świetnym wykorzystaniem symfoniki, wypada naprawdę rewelacyjnie. 
Wherever I May Roam to jeden z moich ulubionych numerów Metalliki, do którego często wracam. Tu jednak zupełnie mnie nie ruszył. Ot, płynie sobie, orkiestra swoja, Meta swoje, ale razem jakoś średnio się dopełniają i tak sobie to brzmi.
The Outlaw Torn to kolejny zupełnie nijaki kawałek, który może i nie brzmi tak źle z orkiestrą, ale no jednak niedostatków kompozycyjnych nawet najlepsza symfonika nie przykryje.
Zupełnie niepotrzebna orkiestra okazuje się być przy Sad But True. Od początku czułem, że do tak ciężkiej kompozycji będzie pasować jak pięść do nosa. Niestety, tak też jest, i symfonika wręcz wprowadza trochę luzu, przez co piosenka nie wypada tak mocno, jak by mogła. A szkoda, bo bardzo ją lubię i aż przykro tego słuchać.
Naprawdę dobrze sprawdziło się natomiast "filmowe" rozpisanie smyczków w One. Dzięki temu kompozycja ma szansę wybrzmieć tu nieco inaczej, w następstwie czego, słucha się tego z niemałym zainteresowaniem i naprawdę ciekawie to wszystko brzmi.
Enter Sandman to bez wątpienia kolejny obowiązkowy punkt każdego koncertu Metalliki. Szkoda tylko, ze tu zabrzmiał tak niemrawo, wtórnie i kompletnie nieangażująco.
Battery to kolejny kawałek, który po prostu nie miał szansy się udać w aranżacji symfonicznej. I się nie udał, bowiem orkiestra wydaje się tu doklejona na siłę, z zupełnie innej bajki.


S&M to projekt udany tylko połowicznie. Nie powiem, że nie ma tu fajnych, nierzadko ciekawych połączeń Metalliki z orkiestrą, bo są. Jednak jak na ponad 2 godziny muzyki, zdecydowanie za dużo tu dłużyzn, niepotrzebnych dodatków ze strony symfoników i trochę mało metalu. Często gitary przykryte są smyczkami w takim stopniu, że zdają się być zupełnie przytępione i nie ma w nich życia. Czasem zresztą nawet i James traci impet i funduje nam wokale wyśpiewane praktycznie na autopilocie. Gdyby tak skrócić ten koncert, może to wszystko wyglądałoby zupełnie inaczej. W takiej formie jednak jest zdecydowanie za długi, za mało ekscytujący i momentami za mało orzeźwiający, jak na taką próbę odświeżenie repertuaru Metalliki. Nie jestem więc wielkim fanem S&M, aczkolwiek doceniam odwagę i próbę. To jednak trochę za mało, by ten album nazwać "objawieniem", "odkryciem", czy choćby "dobrą płytą". 

Ocena: 5/10


S&M: 133:13

CD 1:
1. The Ecstasy of Gold - 2:31
2. The Call of Ktulu - 9:34
3. Master of Puppets - 8:55
4. Of Wolf and Man - 4:19
5. The Thing That Should Not Be - 7:27
6. Fuel - 4:36
7. The Memory Remains - 4:42
8. No Leaf Clover - 5:43
9. Hero of the Day - 4:45
10. Devil's Dance - 5:26
11. Bleeding Me - 9:02

CD 2:
1. Nothing Else Matters - 6:47
2. Until It Sleeps - 4:30
3. For Whom the Bell Tolls - 4:52
4. -Human - 4:20
5. Wherever I May Roam - 7:02
6. The Outlaw Torn - 9:59
7. Sad But True - 5:46
8. One - 7:53
9. Enter Sandman - 7:39
10. Battery - 7:25

piątek, 11 września 2020

"Garage Inc." - Metallica [Recenzja]


Dzięki urodzonemu i wychowanemu w Danii Larsowi, Metallica na początku swojej kariery mogła sięgać po piosenki innych wykonawców, które były na tyle mało znane amerykańskiej publiczności, że brano je za autorski materiał zespołu. Covery były bardzo znaczącymi elementami pierwszych koncertów Mety, nic więc dziwnego, że przy sprzyjającej okazji - w 1987 roku - muzycy nagrali EP-kę składającą się właśnie z samych przeróbek (The $5.98 E.P.: Garage Days Re-Revisited). Oprócz tego panowie nagrywali jednak covery regularnie i umieszczali je bardzo często na stronach B singli. Muzycy pod koniec lat 90. zorientowali się, że nagrali i umieścili na różnych składankach, bądź singlach, czy EP-kach tyle coverów, że spokojnie można by nimi wypełnić całą płytę. No bo czemu w sumie nie zarobić drugi raz na tym samym, i to w dodatku cudzym? Podczas kompletowania piosenek zgodzili się jednak, że jest jeszcze sporo piosenek, które chcieli od zawsze nagrać. W związku z czym zakasali rękawy i w ciągu dwóch tygodni nagrali cały materiał, oczywiście z Bobem Rockiem, jako producentem. 
Dobierając materiał starali się jednak zrobić przekrój wykonawców, którzy mieli większy wpływ na samą stylistykę zespołu, bądź też gusta poszczególnych muzyków (wliczając w to Cliffa Burtona). Oczywiście, po wydaniu płyty, miała miejsce krótka trasa koncertowa, jednak - nie powiem - naprawdę oryginalnie pomyślana. Metallica grała tylko w małych klubach, a ich set składał się tylko z coverów. Przed nimi zaś występował cover band Battery, który grał natomiast utwory Metalliki. Album zebrał świetne recenzje na całym świecie, a i sprzedawał się znacznie lepiej niż poprzednie dwie płyty, w wielu miejscach pokrywając się złotem i platyną (w samych Stanach sprzedał się w pięciu milionach egzemplarzy).

Zaczynamy ostro. Free Speech for the Dumb to utwór punkrockowej kapeli Discharge, i w takim też stylu wykonuje to też Metallica. Nie zabrakło kilku nowoczesnych odgłosów, ale generalnie całość to mocne i szybkie uderzenie, choć brzmi nieco bałaganiarsko i wykonane wręcz niechlujnie (z tym, że to ostatnie może być celowym zabiegiem, w ramach stylizacji płyty na "garażowe" granie). Dla fanów ostrych, głośnych i wykrzyczanych numerów Free Speech for the Dumb będzie czymś idealnym. Do mnie akurat takie coś nie trafia i wydaje się po prostu "przekrzyczane" i zagrane bez ładu i składu.
Znacznie lepiej wypada It's Electric Diamond Head, choć nie ma też nad czym się specjalnie zachwycać. To po prostu kawał bardzo dobrego, metalowego grania z melodyjnymi wokalami Hetfielda i znakomitą - znów niechlujną, choć to cecha całego pierwszego dysku - grą zespołu. W stosunku do reszty zawartości, oceniam ten numer jednak na plus.
W Sabbra Cadabra muzycy robią co mogą, jednak po prostu słychać, że za bardzo się tu starają. Panowie z Black Sabbath grali to jakby od niechcenia i wybijali słuchacza z butów. Metallice sporo brakuje do tego poziomu, więc i ich cover tego numeru z Sabbath Bloody Sabbath wydaje się nieco wymuszony. Całkiem udanie wypada jednak jego połączenie z inną piosenką z tego albumu - A National Acrobat. I tu jednak nawet nie zbliżyli się do kunsztu Sabbathów. Ogólnie jednak nie brzmi to tak źle, a i słucha się bez bólu.
Zupełnie bezbarwnie wypada natomiast balladowe Turn the Page Boba Segera, w którym Metallica stara się dosięgnąć poziomu swoich wcześniejszych wolniejszych kawałków. Wypadają jednak mało ciekawie i wtórnie. 
Warty przesłuchania jest natomiast ostry, zagrany z punkową energią Die, Die My Darling, któremu nie brak jednak chwytliwych momentów (choć, nie ukrywajmy, najlepszym jest tytułowa fraza). Zagrane jest to jednak z odpowiednim powerem, a i sam Hetfield jakoś chyba nawet bardziej stara się przy wokalach. 
Udanie wypada też Loverman z repertuaru Nicka Cave'a and the Bad Seeds. Utrzymano tu typowe "cave'owskie" zwrotki i nagłe doładowania w refrenach, które znakomicie kontrastują ze sobą. Świetny kawałek, który mimo tego, że trwa ponad 7 minut, nie nudzi. A takie cuda nie zawsze się Metallice udawały.
Mercyful Fate to ponad 11-minutowy medley pięciu piosenek zespołu Mercyful Fate. Zaczynamy od Satan's Fall i Curse of the Phaaraohs z debiutanckiej Melissy, potem przechodzimy do A Corpse Without Soul z EP-ki Mercyful Fate, a kończymy Into the Coven i Evil również z debiutu. Powiem tak... Wystarczyłoby samo Evil. Reszta jest zupełnie niepotrzebna, a sama wiązanka ciągnie się i ciągnie, męczy i męczy...
Dalej mamy Astronomy z repertuaru Blue Öyster Cult. Jest to jednak wykonanie zupełnie bez energii i jakiejkolwiek chęci zrobienia czegoś więcej, niż odbębnienia całości. Szkoda słuchać.
Przyznam się szczerze, że zupełnie nie rozumiem tego podniecania się Whiskey in the Jar w wykonaniu Metalliki. Tego nagrania po prostu nie cierpię. Wokale Hetfielda są gładziutkie, gitary wygładzone do granic możliwości, a nawet z Larsa jakby zeszło powietrze. Owszem, może i jest to melodyjne, ale tak samo jak choćby wersja Thin Lizzy, która bardziej zasługuje na uwagę. Metallica ma naprawdę o wiele więcej ciekawszych kawałków, które warte są zainteresowania bardziej niż ten mierny cover.
Nietrafionym pomysłem było też zaśpiewanie Tuesday's Gone zespołu Lynyrd Skynyrd. Słabe, niepotrzebne, przesłodzone. Jakby tego było mało, trwa ponad 9 minut. Nie zatrzymujmy się nad tym dłużej. A najlepiej od razu w ogóle pominąć.
Ponownie bałaganiarsko zagrane mamy The More I See z repertuaru, wspominanego już, Discharged. Dużo się nie zmieniło - jeśli ktoś lubi taki bałagan i granie bez ładu i składu, to będzie zadowolony. Ja nie jestem.


Pierwsze 5 piosenek z drugiego dysku już znamy. Jest to bowiem powtórzona EP-ka The $5.98 E.P. - Garage Days Re-Revisited. Nie będę więc się o nich ponownie rozpisywał. Jeśli ktoś chce sobie przypomnieć (lub poznać) moje zdanie na temat tych piosenek, to zachęcam do ponownego (lub pierwszego) odczytania recenzji. Tu jednak pozwolę sobie je pominąć i przejść dalej.
A tę dość toporną rąbankę kontynuujemy Am I Evil?. To bez wątpienia wykonanie bardzo udane. Nie ukrywajmy - wierne oryginałowi Diamond Head do bólu, ale wcale nie umniejsza to przyjemności ze słuchania. Z pewnością nie ma tu nawet kiedy się tu nudzić, mimo że utwór trwa prawie 8 minut. Znakomita piosenka, do której bardzo często wracam - także w wersji Metalliki. 
Jak już wspominałem we wstępie, Metallica na początku kariery często sięgała do repertuaru mniej znanych zespołów. Po latach takie smaczki cieszą jeszcze bardziej. Blitzkrieg, podobnie jak Am I Evil?, pochodzi ze strony B singla Creeping Death. Oba te utwory prezentują wysoki poziom i słucha się ich z niekłamaną przyjemnością. Ech, gdzie te czasy, gdy Metallica nawet jak grała covery, to wybijała z butów?
No, może z tymi pochwałami trochę się pospieszyłem, bo Breadfan to dla odmiany rzecz nieco słabsza. Zagrana niechlujnie, bałaganiarsko i mało porywająco.
Nieco lepiej wypada The Prince Diamond Head, choć i tak trochę za dużo tu niechlujnej rąbanki. Ale, nie powiem, ma to swoją moc i może się tego nieźle słuchać.
Rewelacyjnie wypadło natomiast dociążenie w Stone Cold Crazy zespołu Queen. Oczywiście, oprócz tego może nie dużo tu zmieniono, ale nie zmienia to faktu, że finalny efekt jak najbardziej może się podobać. Choć zaciętym fanom Queen raczej odradzam słuchanie.
Dużo energii ma też ostry, szybki i agresywny So What. Kolejny bardzo, bardzo dobry numer. Świetnie zagrany i świetny do słuchania.
Wobec tych świetnych numerów, dość wtórnie i mało wyróżniająco wypada Killing Time grupy Sweet Savage.
4 utwory zamykające album to przeróbki zespołu Motörhead, która bez wątpienia miała wielki wpływ na twórczość Metalliki. Na pierwszy ogień idzie wielki przebój - Overkill. Wypada jednak raczej przeciętnie. Hetfieldowi brak tej charakterystycznej chrypki Kilmistera, a i pozostali raczej średnio nadążają. A szkoda.
Zdecydowanie lepiej wypada Damage Case. Brzmi bardziej zwarcie, dynamicznie, a Hetfield trochę nadrabia w wokalach. 
Stone Dead Forever niestety - dużo słabiej i właściwie trudno tu nawet o cokolwiek się uchem zaczepić. Słabizna. Dużo hałasu o nic.
Ponownie sprawa ma się z mało finezyjnym Too Late Too Late. Zdaję sobie sprawę, że w ogóle cała twórczość Motörhead jest mało finezyjna, ale tamci to chociaż grali z jakimś porządnym wygarem, że aż kapcie spadały. A Metallica gra to tak miałko i mało angażująco, że jedyne co spada, to nasze zainteresowanie.


Jak na grubo ponad 2 godziny, na Garage Inc. jest zaskakująco mało dobrego materiału. Owszem, znajdzie się tu co nieco, ale na pewno nie jest on aż tak dobry, lub nie jest go aż tak dużo, by do tego albumu wracać jako do całości. Jako argumentu przemawiającego na niekorzyść Garage Inc. nie będę wymieniał, że jest "za długi", bo traktuję go bardziej jako składankę niż pełnoprawny album. Dysonans między pierwszym a drugim dyskiem jest jednak aż zanadto widoczny. Pierwszy wypełniają bowiem mało oryginalne i czasem nieco wymuszone przeróbki nagrane przez metalowców w średnim wieku, którzy nie chcą zaakceptować upływu czasu i starają się brzmieć młodzieńczo, bałaganiarsko i spontanicznie. Wychodzi im to jednak bardzo rzadko. Drugi natomiast to zbieranina nagrań w większości z lat 80., kiedy panowie mieli w sobie autentyczną młodzieńczą narwańczość i energię. I to po prostu czuć, bo choć nie obyło się bez wpadek, czuć tu tę energię i pasję, która wylewała się z pierwszych płyt Metalliki. Koniec końców Garage Inc. to album mocno średni, do którego lepiej wracać raczej na zasadzie wyjątków niż całości. Oczywiście pomijam fakt, że niełatwym zadaniem jest konfrontacja z całym materiałem przy jednym podejściu i lepiej podzielić sobie tę "przyjemność" na co najmniej dwa podejścia. Jeśli ktoś ma ambicję, by poznać wszystko, co wyszło spod ręki Metalliki, to moja opinia czy słuchać, czy nie, chyba jest zbędna. Radzę jednak zostawić sobie to na później i posłuchać raczej jako ciekawostki.

Ocena: 5/10


Garage Inc.: 136:38

CD 1:
1. Free Speech for the Dumb - 2:36
2. It's Electric - 3:34
3. Sabbra Cadabra - 6:20
4. Turn the Page - 6:06
5. Die, Die My Darling - 2:29
6. Loverman - 7:53
7. Mercyful Fate - 11:11
8. Astronomy - 6:37
9. Whiskey in the Jar - 5:05
10. Tuesday's Gone - 9:06
11. The More I See - 4:49

CD 2:
1. Helpless - 6:38
2. The Small Hours - 6:43
3. The Wait - 4:55
4. Crash Course in Brain Surgery - 3:10
5. Last Caress/Green Hell - 3:30
6. Am I Evil? - 7:50
7. Blitzkrieg - 3:37
8. Breadfan - 5:41
9. The Prince - 4:26
10. Stone Cold Crazy - 2:19
11. So What - 3:09
12. Killing Time - 3:04
13. Overkill - 4:05
14. Damage Case - 3:40
15. Stone Dead Forever - 4:52
16. Too Late Too Late - 3:12

wtorek, 1 września 2020

"ReLoad" - Metallica [Recenzja]


Jeszcze przed wydaniem Load nie było tajemnicą, że Metallica pracuje nad kilkudziesięcioma nowymi utworami. Muzycy trąbili o tym na prawo i lewo, jednocześnie zastanawiając się na głos, czy nie wyjdzie z tego dwupłytowy album. Tak się jednak nie stało. Muzycy zostali zaproszenie do udziału w objazdowym festiwalu Lollapalooza, więc nie starczyło im czasu, by wszystko dokończyć. Ostatecznie wydali tylko te utwory, które akurat były skończone. Tak właśnie powstał album Load. Wydając go jednak obiecali sobie, że po festiwalu wezmą się za resztę.
Po zakończeniu Lollapaloozy zrobili sobie miesiąc przerwy. Po tym czasie z powrotem weszli do studia, by dopracować rozgrzebane utwory w różnym stopniu ukończenia. Jak wielokrotnie podkreślali muzycy, nie były to odrzuty, bądź też utwory słabsze, a jedynie piosenki, którym sporo brakowało do finalnych sznytów. Wzięli się za nie więc teraz. Dłuższe rozstanie z tymi kompozycjami sprawiło, że mogli spojrzeć na nie świeższym okiem i dodać parę nowych pomysłów. Zdecydowali się kontynuować poszerzanie horyzontów, które rozpoczęli przy okazji Load. 
Sesje muzycy wspominają skrajnie różnie. James Newsted był zachwycony. Lars Ulrich twierdził, że była to mordęga. Po kilku miesiącach wyjechali do Europy na parę koncertów, a przy okazji dopracowali parę nagrań w tamtejszych studiach, m.in. nagrywając gościnne wokale Marianne Faithfull. To właśnie The Memory Remains, kompozycja z jej udziałem, została wydana jako pierwszy singiel zapowiadający album i stała się wielkim przebojem. Publiczność najwidoczniej pogodziła się już z myślą, że Metallika "się sprzedała".
ReLoad ukazał się 18 listopada 1997 roku, jednak sprzedawał się znacznie słabiej niż poprzednie albumy (co w sumie nie dziwi, bo od "Czarnego Albumu"  prawie każdy kolejny album aż do Death Magnetic zaliczał tendencję spadkową). Mimo kiepskich recenzji, muzycy byli zadowoleni z nowego materiału i chwalili go za zupełnie nowy kierunek w ich dotychczasowych nagraniach.

Fuel to bez wątpienia bardzo dobre otwarcie. Energiczne, naładowane powerem po brzegi, nieprzeholowane i, co najważniejsze, wcale nie tracące na chwytliwości. To jeden z najmocniejszych fragmentów płyty, a jednocześnie jeden z najbardziej pamiętanych, i wciąż wykonywanych regularnie podczas koncertów. Otwarcie i już mamy powód, by pokładać wiarę w Metallice, że a nuż odkują się po bardzo słabym Load.


Fuel is pumping engines
Burning hard, loose and clean
And I burn, churning my direction
Quench my thirst with gasoline
So give me fuel, give me fire
Give me that which I desire


Jeśli ktoś czyta tę recenzję, to zakładam, że zna tak podstawowe piosenki Metalliki jak For Whom teh Bell Tolls, Master of Puppets, Fade to Black, Enter Sandman, One, Nothing Else Matters czy The Memory Remains. Wobec tego chyba pominę sobie pisanie na temat tego ostatniego utworu, bo jest to rzecz ogólnie znana i przez jednych lubiana, przez innych mniej. Ja osobiście uwielbiam tę kompozycję. Nie zaskoczę chyba, jeśli powiem że najlepszym momentem jest dla mnie pierwsze wejście Marianne Faithfull, które nawet po dziesiątkach odtworzeń jest w stanie wywołać u mnie gęsią skórkę. Powalający i odpowiednio ciężki kawałek, który uzależnia od pierwszego przesłuchania i ciężko się od niego uwolnić.


Heavy rings hold cigarettes
Up to lips that time forgets
While the Hollywood sun sets behind your back

And can't the band play on?
Just listen, they play my song
Ash to ash
Dust to dust
Fade to black


Nieidealnie, ale jak najbardziej ekscytująco prezentuje się Devil's Dance. To utwór, który od pierwszych nut urzeka ciężarem, niskimi gitarami i znakomitymi wokalami Hetfielda. Jednak piosenka tak trwa i trwa, a wciąż nie ma jakiegoś rozładowania napięcia, przez co siedzimy 5 minut i czekamy na jakiś punkt kulminacyjny, który pozwoliłby nam nieco spuścić parę. A tak pozostaje wrażenie, że robione to było jakoś na pół gwizdka i na kolanie. Ktoś zapomniał dopisać jakichś porządnych refrenów, które wpadły by w ucho. Jeśli byłyby dobre, to można by utwór nazwać jednym z najlepszych. A tak jest średnio.


Snake, I am the snake
Tempting, that bite you take
Let me make your mind
Leave yourself behind
Be not afraid
I've got what you need
Hunger I will feed


James pewnego dnia kupił sobie nową gitarę i zaczął sobie coś na niej brzdąkać. W pewnym momencie zagrał motyw The Unforgiven z "Czarnego Albumu". Podczas gry przyszedł mu jednak do głowy pomysł na nieco inną linię melodyczną. Zaczął więc kombinować, jak by to przerobić, by nie kojarzyło się z The Unforgiven. W końcu uznał jednak, że ma to w nosie, i po prostu nazwał piosenkę: The Unforgiven II. W zasadzie, to piosenka poza tytułem nie ma nic wspólnego z poprzednikiem (może trochę początek). Przynajmniej muzycznie, gdyż tekstowo można traktować to spokojnie, jako kontynuację tamtej historii. Zła wiadomość jest taka, że nie dorównuje poprzedniczce. Dobra jest natomiast taka, że wstydu nie przynosi i można słuchać ją ze sporą dozą satysfakcji, mają uzasadnione poczucie, że oto Metallica wreszcie nagrała balladę, którą można włączyć w poczet jej najlepszych utworów tego rodzaju (tak bardzo po macoszemu potraktowanemu na Load).


Lay beside me, tell me what they've done
Speak the words I want to hear, to make my demons run
The door is locked now, but it's open if you're true
If you can understand the me, then I can understand the you

Lay beside me, under wicked sky
Through black of day, dark of night, we share this paralyze
The door cracks open, but there's no sun shining through
Black heart scarring darker still, but there's no sun shining through
No, there's no sun shining through


Czy Better Than You zasługuje na nagrodę Grammy? Moim zdaniem nie. A jednak ją dostał. Nie jest to pierwsza, ani nie ostatnia niezrozumiała dla mnie decyzja kapituły "muzycznych Oscarów". Jak dla mnie to po prostu banalny, motoryczny i dynamiczny kawałek w starym, dobrym stylu. Panowie grają z jajem, jak zwykli to czynić dawniej. Cieszy też solówka Hammetta, która pozwala przywołać w pamięci jego dawne wyczyny, porzucone nieco ostatnimi czasy na rzecz większych eksperymentów brzmieniowych. Jednak, kończąc temat Better Than You, jest to bez wątpienia kolejny bardzo udany utwór, acz nie wybitny. Starzy fani Metalliki mogą poczuć się jednak jak w domu, mimo dość małego natężenia trashu (żeby nie powiedzieć: zerowego).


Lock horns, I push and I strive
Some how I feel more alive
Bury the need for it
Bury the seed
Bury me deep when there's no will to be


Nudnawo robi się jednak przy Slither. To wyjątkowo banalny i mało interesujący utwór, w którym nie dzieje się absolutnie nic, by warto mu było poświęcić choćby nikłą uwagę. 


Don't go looking for snakes you might find them
Don't send your eyes to the sun you might blind them
Haven't I seen you here before?
There ain't no heroes here no more


Carpe Diem Baby ma u mnie zapewnione pierwsze miejsce. Przynajmniej w kategorii "Najdurniejszy Tytuł Piosenki Metalliki". Szkoda jednak, że nie mogę umieścić go na żadnej liście najlepszych utworów. To kolejny po Slither tak odtwórczy numer, a do tego tak cienki, że prawie przezroczysty. Dodatkowo rozciągnięty do granic możliwości, co sprawia że słuchanie go trwa wieki i jest prawdziwą męką.


So wash your face away with dirt
It don't feel good until it hurts
So take this world and shake it
Come squeeze and suck the day
Come carpe diem, baby


Bad Seed to kolejna niewarta uwagi kompozycja, która nie wnosi nic nowego, a wręcz irytuje mieleniem wciąż tych samych patentów.


Swing the noose again
Pierce the apple skin
You bit more than you need
Now you're choking
On a bad seed


Where the Wild Things Are mogłaby spokojnie znaleźć się na Load, bowiem jest to kolejna ballada, która po prostu wypada sztucznie, wymuszenie i mało interesująco. Ot, kolejna niemrawa pozycja, która stara się włączyć do panteonu najlepszych ballad Metalliki. Powiem tak: nie ma szans. (Chociaż grunge'owe zabarwienia wypadają wcale nieźle i jest to jedyna rzecz, która broni tę kompozycję przed byciem kolejną porażką na całej linii). 


Steal dreams and give to you
Shoplift a thought or two
All children touch the sun
Burn fingers one by one, by one

Will this earth be good to you?
Keep you clean or stain through?


Prince Charming w niczym nie przypomina ballady, jednak ma jedną cechę wspólną z Where the Wild Things Are, a mianowicie: jest totalnie wymuszona, niemrawa i irytująca swoją powtarzalnością, banalnością i sztampowością. Kolejny knot.


And he wants to be called "father" now, me again, me
The marks inside your arms spell me, spell only me
I'm the nothing face that plants the bomb and strolls away
I'm the one who doesn't look quite right as children play


Fajnie, że muzykom chciało się poszerzyć instrumentarium o skrzypce i lirę korbową. Gorzej, że zmarnowano to na tak mdłą i po prostu słabą balladę, jaką bez wątpienia jest Low Man's Lyric. Banał goni banał. Jakby tego było mało, rozciągnięto to do ponad siedmiu minut. Nie dość, że banał, to jeszcze nuda.


My eyes seek reality
My fingers seek my veins
There's a dog at your back step
He must come in from the rain
I fall cause I let go
The net below has rot away
So my eyes seek reality
And my fingers seek my veins


Nieco bardziej ożywczo wobec tego prezentuje się Attitude. Naprawdę, to jak powiew świeżości po kilkudziesięciu minutach męczarni. Nie czarujmy się, nie jest to jakiś wybitny numer, ale pozwala przypomnieć, że na początku ReLoad naprawdę się dobrze słuchało. Ma kopa, można się wciągnąć i naprawdę poczuć tę energię. Wreszcie coś godnego uwagi.


Just let me kill you for a while
Just let me kill you for a smile
Just let me kill you once for me
I'm bored to death


Metallica nigdy nie była mistrzem w tworzeniu długich, progresywnych kompozycji. Można więc łatwo wyobrazić sobie moją reakcję, gdy zobaczyłem, że Fixxxer trwa ponad 8 minut. Już Load kończyło dłużące się niemiłosiernie The Outlaw Torn. Podobnie, jak i tam, tak i tutaj jest to po prostu kawał wymuszonego, zdecydowanie za długiego grania pełnego schematów i banałów. Jedyne, co może się podobać, to ciężki riff, przywodzący na myśl Black Sabbath z lat 80. Jednak poza tym - szkoda czasu.


Dolls of voodoo all stuck with pins
One for each of us and our sins
So you lay us in a line
Push your pins they make us humble
Only you can tell in time
If we fall or merely stumble



Czy ReLoad to sequel słabego Load? Nie. Przynajmniej nie całkiem. Na wstępie zauważyć trzeba, ze jest to album o wiele lepiej brzmiący, a także bardziej zróżnicowany. Nie wypada przez to tak męcząco jak jednowymiarowe Load. I ta płyta jest jednak stanowczo, zdecydowanie za długa, przez co i tutaj w pewnym momencie pojawia się znużenie i ewidentne poczucie zmęczenia materiału. Pierwsze 5 utworów to dosłownie miód na moje uszy; przez parę chwil miałem wrażenie, że wróciła ta stara, dobra Metallica. Potem jednak panowie jakby tracą impet i zaczynają coraz bardziej popadać w sztampę i sprawdzone patenty. Tu i ówdzie pojawiają się jeszcze jakieś ciekawsze momenty, jednak są one na tyle okazjonalne, że nie warto nawet o nich wspominać (no, może oprócz niezłego Attitude). ReLoad to więc album taki sobie, któremu sporo zabrakło do tego, by móc określić go "słuchalnym". Owszem, można, ale trzeba liczyć się z bólem głowy i znużeniem, które i tak nadejdzie, prędzej czy później.

Ocena: 4/10


ReLoad: 76:02

1. Fuel - 4:20
2. The Memory Remains - 4:39
3. Devil's Dance - 5:19
4. The Unforgiven II - 6:36
5. Better Than You - 5:22
6. Slither - 5:13
7. Carpe Diem Baby - 6:12
8. Bad Seed - 4:05
9. Where the Wild Things Are - 6:53
10. Prince Charming - 6:05
11. Low Man's Lyric - 7:36
12. Attitude - 5:17
13. Fixxxer - 8:15

poniedziałek, 24 sierpnia 2020

"The $5.98 E.P. - Garage Days Re-Revisited" - Metallica [Recenzja]


Po śmierci Cliffa Burtona, muzycy rozpoczęli poszukiwania nowego basisty. Wybór padł ostatecznie na Jamesa Newsteda. Na 1987 rok Metallika zobowiązała się do uczestnictwa w festiwalu Monsters of Rock. Ich wytwórnia, Vertigo Records, zasugerowała, by zespół wydał coś nowego, by w pełni wykorzystać promocję, która wiąże się z udziałem w tego typu wydarzeniem. Niestety, pierwsze wspólne sesje zaowocowały tylko nagraniem demo Blackened. Jakby tego było mało, James Hetfield złamał rękę i przez parę tygodni nie mógł grac na gitarze. W związku z tym muzycy postanowili nagrać przeróbki klasycznych kompozycji z lat 70. i 80.
Wszystko zostało nagrane w studiach w Santa Monica i Conway. By nie zdzierać z fanów zbyt wiele pieniędzy, a także by zabezpieczyć się na wypadek sklepów podnoszących ceny, całość zatytułowali The $5.98 E.P. Dodatkowo na okładkę przyklejono naklejki z podpisami "Nie płać więcej!" i "Jeśli będą próbowali skasować więcej, KRADNIJ!"
Jak na EP-kę, wydawnictwo sprzedawało się całkiem nieźle i dziś wśród fanów jest pozycją wręcz kultową.

Bez żadnego przynudzania, od razu zaczynamy "z wysokiego C". Lars agresywną perkusją wybija pierwsze dźwięki Helpless, czyli klasyku Diamond Head. No i cóż tu właściwie powiedzieć o tym wykonaniu? Dobre, solidne, z mocą, bez przynudzania i z odpowiednią dawką energii i trashowego łojenia, którego można oczekiwać od Metalliki. 
The Small Hours Holocaust rozpoczyna się oczywiście o wiele mroczniej i klimatyczniej. Nie znaczy to jednak, że Metallica próbuje przerobić ją na jakąś balladę, absolutnie. To po prostu o wiele cięższy numer, może bez napieprzanki, ale jak najbardziej może się podobać zwolennikom takich kawałków jak For Whom the Bell Tolls, czy późniejsze Harvester of Sorrow i Sad But True.
Zupełnie bezbarwnie i bez pomysłu prezentuje się natomiast przeróbka The Wait Killing Joke. Niby gitary tną równo, Hetfield śpiewa w porządku, ale te 5 minut jakoś zbyt szybko przemija i nie bardzo angażuje.
Crash Course in Brain Surgery wypada niestety mocno bałaganiarsko. Budgie, mimo wszystko, trzymali fason i jakoś to się im wszystko kleiło, natomiast Metallica sprawia wrażenia, jakby nie do końca pamiętali jak idzie ta piosenka, więc zaczynają improwizować.

Również Last Caress/Green Hell Misfits jakoś szczególnie nie wciąga. Tu przynajmniej pojawia się już trochę większe ogarnianie granego materiału i - nie powiem - sporo energii. Jednak co z tego, skoro muzycy nie wnoszą tu nic ponad sprawdzone patenty. Ale, żeby być sprawiedliwym, powiem jednak, że to właśnie ten utwór z całej płyty najbardziej mi się spodobał i wywołał we mnie chociaż jakieś emocje podczas słuchania.

Jeśli mam być szczery, to żadna przeróbka na The $5.98 E.P. - Garage Days Re-Revisited mnie szczególnie nie porwała. No, może trochę ostatnia. Ot, czterech kumpli się zebrało, by sobie pograć piosenki, które znają i lubią. I pod tym względem jest to zdecydowanie rzecz udana i, jeśli ktoś lubi garażowe granie, to z pewnością ta EP-ka do niego przemówi. Ja jednak czekam na coś więcej niż porcja prostego, mało wnoszącego do oryginałów grania starych, sprawdzonych numerów. Jeśli ktoś chce żywiołowe granie, to Kill 'Em All będzie lepsze. Jeśli ktoś chce płytę pełną znakomitych numerów w dobrym wykonaniu i przestrzennym, klarownym brzmieniu, to Ride the Lightning i Master of Puppets będą lepsze. Ta EP-ka natomiast szczególnie do mnie nie przemawia i żadna piosenka tutaj nie ujmuje mnie na tyle, bym chciał się nad nią pochylić, lub wrócić do niej po jakimś czasie. Solidna porcja grania, acz absolutnie nie zachwycająca i mało angażująca

Ocena: 3/10


The $5.98 E.P. - Garage Days Re-Revisited: 25:05

1. Helpless - 6:39
2. The Small Hours - 6:43
3. The Wait - 4:55
4. Crash Course in Brain Surgery - 3:10
5. Last Caress/Green Hell - 3:3

sobota, 15 sierpnia 2020

"Load" - Metallica [Recenzja]


Metallica spędziła 3 lata w trasie promując swój "Czarny Album". W tym czasie sprzedała aż 12 milionów egzemplarzy owego dzieła, stając się jednym z najpopularniejszych zespołów rockowych. Byli na fali popularności, więc i nie spieszyli się z wydaniem nowej płyty. Pierwsza zapowiedź nowego materiału ukazała się dokładnie 21 maja 1996 roku, gdy wyemitowano teledysk Until It Sleeps w MTV. Wszyscy byli w szoku. To zupełnie inna muzyka, niż dotychczas panowie uprawiali, a i sami muzycy się zmienili. Przede wszystkim, ścieli włosy. Jakby tego było mało, zaczęli się malować i kilku z nich wzbogaciło się o... kolczyki.
Pisanie przebiegało dość podobnie jak dotychczas. Ulrich i Hetfield mieli więc parę riffów i w oparciu o nie układali nowe kompozycje, jamując. W odróżnieniu od ...And Justice for All, nie dokładali do nich jednak kolejnych motywów, a kręcili się wokół głównego riffu. Więcej głosu podczas nagrywania dostali także Hammett i Newsted, którzy wreszcie mogli bardziej się wyrazić na nagraniach. Utworów nagrano jednak prawie 30, więc niemożliwe było umieszczenie ich na jednym albumie. Metallica rozważała w związku z tym wydawnictwo dwupłytowe, ale ostatecznie zdecydowano się na jeden krążek - Load, a pozostałe 13 piosenek zostawiono na później (ukazały się niedługo potem na Reload.
Po wydaniu płyty na Metallikę spłynęła chyba największa krytyka w ich dotychczasowej karierze. Oskarżano ich o porzucenie swoich metalowych korzeni i jeszcze bardziej zdecydowane pójście w komercję. Muzycy do dzisiaj stają w obronie materiału, mówiąc że nie ma nic dziwnego w tym, że zespół się rozwija i kształtuje nowe style w swojej twórczości. Sprzedawał się ponadto bardzo dobrze, więc zespół na pewno nie mógł żałować nagrania Load. Gdy spojrzeć na to jednak z perspektywy czasu, z tej płyty nie uchował się żaden przebój, który wszedłby do żelaznego kanonu Metalliki (no, może Until It Sleeps, jednak nie ma on porównania do utworów z poprzednich albumów, lub nawet do The Memory Remains z Reload).

Nie da się zaprzeczyć, że zaczynamy zdecydowanie od mocnego akcentu, bowiem Ain't My Bitch to nie tylko kawałek dynamiczny, ale i udany. Od razu wkracza chwytliwy riff, a następnie dochodzą do niego chwytliwe wokale Hetfielda. Momentami mamy tu dodane pogłosy, jednak absolutnie nie zostawia to złego wrażenia. Całość świetnie buja, wciąga i nie nudzi, mimo że trwa 5 minut. Ciekawostką może być fakt, że w tej kompozycji po raz pierwszy w repertuarze Metalliki pojawia się solówka gitarowa zagrana techniką slide. Wypada zgrabnie i stanowi fajne urozmaicenie utworu.


Outta my way, outta my day
Out of your mind and into mine
Into no one, into not one
Into your step but out of time
Headstrong, what's wrong?
I've already heard this song before

Riff, który rozpoczyna 2 X 4 był pierwszym, który powstał z myślą o tym albumie. I, nie powiem, jest on dość nośny, jednak szkoda, że nie wykorzystano jego potencjału i reszta piosenki wypada dość mało oryginalnie i raczej średnio wciągająco. Zwrotki jeszcze jako tako bronią się fajną, choć konwencjonalną melodią, jednak refreny to już totalne pójście na łatwiznę. Czuć w nich silnego ducha Alice in Chains, z tym że wypada to tu bardzo mało przekonująco i wymuszenie. 


Yeah, I'm going to make you, shake you, take you
I'm going to be the one who breaks you
Put the screws into you, yeah, my way
Yeah, come on, come on, come and make my day
Make my day


Jeszcze bardziej zakorzeniony w brzmieniu Alice in Chains (i w ogóle samej grunge'owej fali) jest ciężki The House Jack Built, który spokojnie mógłby znaleźć się na Dirt lub Alice in Chains. To intrygująca piosenka z metaforycznym tekstem, który po latach można odczytywać, jako opowieść o walce z wewnętrznymi demonami Hetfielda - alkoholizmem. (Zresztą, to chyba nie przypadek, że w piosence pojawia się "Jack", który można rozpatrywać, jako nawiązanie do Jacka Danielsa). Również muzycznie jest to rzecz warta uwagi, z transowym rytmem, dobrą melodią i posępnym nastrojem. Całkiem na miejscu wydaje się tu też niestandardowa solówka.


The higher you are
The farther you fall
The longer the walk
The farther you crawl
My body, my temple
This temple,it tilts
Step into the house that Jack built

Zupełnie natomiast nie przemawia do mnie Until It Sleeps. Tak, wiem, przecież wszyscy się tym zachwycają, przecież to piękne pożegnanie Jamesa z ojcem, przecież to kolejna ballada Metaliki z zaostrzeniami, a one mi się zawsze podobały. No, ale co poradzę. Po prostu, mimo że nie mogę odmówić jej melodyjności, ta piosenka najzwyczajniej w świecie do mnie nie przemawia. Miałem sporo podejść do tego utworu, a mimo to wciąż nie mogę się do niej przekonać. Mam wrażenie, że za mało tu autentycznych emocji, a za wiele jazdy na automacie.


I'll tear me open, make you gone
No longer will you hurt anyone
And the hate still shapes me
So hold me until it sleeps

Nieco przeholowany wydaje się także King Nothing. Do pewnego momentu brzmi jeszcze świeżo i dynamicznie, jednak już w drugiej zwrotce zaczyna męczyć swoją przewidywalnością i małym zaangażowaniem muzyków w wykonanie. Melodia niby nie jest najgorsza, a i całkiem fajny jest tekst o problemach muzyków z radzeniem sobie ze sławą. Jednak brakuje tu po prostu czegoś, co by chwyciło i nie pozwoliło się oderwać od tego przez całe 5 i pół minuty. A tak, po minucie już odechciewa się dalej w to brnąć, skoro wiadomo, że nic ciekawego dalej nas tam nie czeka.


Then it all crashes down
And you break your crown
And you point your finger
But there's no one around
Just want one thing
Just to play the king
But the castle crumbled
And you're left with just a name
Where's your crown, King Nothing?

Nieco lepiej w moich oczach wypada natomiast Hero of the Day. To już ballada z jakimś pomysłem, nie to co przesadzone Until It Sleeps. Mamy tu rewelacyjną melodię i dobre wokale Hetfielda, natomiast reszta jest po prostu w porządku. Chociaż, nie powiem, zaostrzenie przed solówką porywa mnie przy każdym przesłuchaniu.


Still the window burns
Time so slowly turns
And someone there is sighing
Keepers of the flames
Do you feel your name?
Did you hear your babies crying?

Teoretycznie fani metallikowych ballad nie powinni też narzekać na Bleeding Me. Ja jednak będę się upierać przy tym, że to kolejny odgrzewany kotlet, z tym że o klasę niżej, niż poprzednie utwory w podobnym stylu. 8 minut nudy. Są tu zrywy w refrenach, są balladowe zwrotki, ale jakoś jak się złoży to do kupy, to piosenka absolutnie nie przekonuje.


I'm digging my way
I'm digging my way to something
I'm digging my way to something better
I'm pushing to stay, yes
I'm pushing to stay with something
I'm pushing to stay with something better

Cure to kolejny wypełniacz, który nie ma nic nowego do zaoferowania. Nie mówię już o rzeczy nowej, jeśli chodzi o Metallikę, ale chociaż czegoś, czego jeszcze nie słyszeliśmy do tej pory na tej płycie. To po prostu monotonny utwór oparty na mało chwytliwym i raczej niezbyt nośnym riffie. Piosenka wyróżniać może się ewentualnie tym, że wokal Hetfielda jest tu lekko przesterowany. Ale to jedyny element, który w tej kompozycji przyciąga uwagę chociaż na chwilę. Reszta jest do zapomnienia.

The man takes another bullet
He keeps them all within
He must seek, no matter how it hurts
So don't fool again
He thinks the answer is cold and in his hand
He takes his medicine
The man takes another bullet
He's been fooled again

Ciekawie prezentuje się początek Poor Twisted Me. A konkretniej: ten fragment bez wokali. Początek brzmi nieco jak mocno dociążony ZZ Top, jednak później muzyka traci impet i zaczyna irytować, szczególnie mocno wymuszonymi partiami Hetfielda w refrenach, kiedy brzmi, jakby bardzo się męczył przy śpiewaniu. 

To finally reach the shore, survive the storm
Now you're bare and cold, the sea was warm
So warm, you bathe your soul again
Baby, again, and again, and again

Coś ciekawszego zaczyna się dziać wreszcie przy Wasting My Hate. Najpierw stosunkowo wolny wstęp, jednak to tylko zmyłka, gdyż po chwili przekształca się w wyjątkowo agresywny i nośny motyw, który od razu wciąga. Poziom trzymają również melodia, tekst i energiczne wykonanie. W muzyków wreszcie wróciła energia, a kompozycji słucha się naprawdę rewelacyjnie.

You think you're worthy now?
You think enough to even raise the brow
And to laugh and tip that two-pronged crown?
Well I see my hands, I see my feet
I feel that blood that pumps in beat
But where the hell's my mind going now?
Dead gone now

Ciekawie wypada również Mama Said, czyli ballada z domieszką country. To jednak nie tylko świetna melodia, która swoim zabarwieniem ciekawie odznacza się z reszty peletonu. Jak dla mnie, ten utwór to przede wszystkim rewelacyjny tekst o człowieku, który próbuje pogodzić się z tym, że rozpoczyna samodzielne życie, z dala od rodziców. Wreszcie w pełni udana ballada na płycie, która pozwala mieć nadzieję, że Metallica jeszcze jest w stanie zagrać coś ciekawego w tej stylistyce.

Mama she has taught me well
Told me when I was young
"Son, your life's an open book
Don't close it 'fore it's done"
"The brightest flame burns quickest"
Is what I heard her say
A son's heart's owned to Mother
But I must find my way

Wcale nieźle wypada też Thorn Within, chociaż niespecjalnie umiem potwierdzić to jakimikolwiek argumentami. Po prostu to kolejny całkiem w porządku kawałek, którego dobrze się słucha, mimo że jeśli spojrzeć na niego chłodnym okiem, to nie dzieje się tu nic nadzwyczajnego.

Forgive me, father
For I have sinned
Find me guilty of the life I feel within
When I'm branded
This mark of shame
Should I look down disgraced
Or straight ahead
And know that you must blame

Jeśli chodzi o Ronnie, to jedyną rzeczą godną tu uwagi, jest tekst, który opowiada o szkolnej strzelaninie, która wydarzyła się w czasie, gdy muzycy szykowali materiał na płytę. Poza tym jednak piosenka jest całkowicie do zapomnienia. 

Story starts, quiet town
Small town boy, big time frown
Never talks, never plays
Different path, lost his way
Then streets of red, red, I'm afraid
There's no confetti, no parade
Nothing happens in this boring place
But, oh my God, how it all did change

To, że The Outlaw Torn jest łatwy do pomylenia z ponad połową innych piosenek na płycie, to naprawdę nie jest tu największy problem. Gorsze jest to, że ciągnie się  niemiłosiernie, męcząc, nużąc, irytując. Po prostu ...And Justice for All w wersji z połowy lat 90. Z tą różnicą, że tam jeszcze można było wyhaczyć parę motywów, a tu muzycy kręcą się wciąż wokół tego samego, co po prostu musiało skończyć się niewypałem. Bez zaskoczeń - tak też się skończyło.

Hear me, and if I close my mind in fear
Please pry it open
See me, and if my face becomes sincere
Beware
Hold me, and when I start to come undone
Stitch me together
Save me, and when you see me strut
Remind me of what left this outlaw torn


Nie powiedziałbym, że Load, to album beznadziejny i tragiczny, bo znalazło się tu parę utworów godnych uwagi. Jest ich jednak tu na tyle mało, że nie waham się nazwać go po prostu słabym i kiepskim. Muzycy Metalliki zdecydowali się rozszerzać wachlarz brzmieniowy, jednak przy okazji zapomnieli nieco więcej uwagi poświęcić melodiom. Dobrych piosenek, do których lubię wracać jest tu zaledwie 5. Jak na 14 utworów to naprawdę mierny wynik. Jakby tego było mało, krążek jest zdecydowanie za długi. Muzycy postanowili w pełni wykorzystać dobrodziejstwa płyty kompaktowej, więc wypełnili go prawie osiemdziesięcioma minutami muzyki. W związku z tym dźwięk jest bardzo skompresowany, a efekt - łatwy do przewidzenia. Nie twierdzę, że Load to najsłabszy album tego zespołu, jednak zdecydowanie jeden z najgorszych, najbardziej przewidywalnych i mało emocjonujących w trakcie odsłuchu, a momentami wręcz nużący i odstręczający swoją nijakością i sztampą.

Ocena: 3/10


Load: 78:59.

1. Ain't My Bitch - 5:04
2. 2 X 4 - 5:28
3. The House Jack Built - 6:39
4. Until It Sleeps - 4:28
5. King Nothing - 5:30
6. Hero of the Day - 4:22
7. Bleeding Me - 8:18
8. Cure - 4:54
9. Poor Twisted Me - 4:00
10. Wasting My Hate - 3:57
11. Mama Said - 5:20
12. Thorn Within - 5:52
13. Ronnie - 5:17
14. The Outlaw Torn - 9:49

"PWRϟUP" - ACϟDC [Recenzja]

Po tragicznej śmierci Bona Scotta w 1980 roku, zespół ACϟDC z pewnością nie miał z górki. Zdarzało się wiele zawirowań, jednak chyba kolejną...