Pokazywanie postów oznaczonych etykietą 2010. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą 2010. Pokaż wszystkie posty

sobota, 19 września 2020

"Opus Eponymous" - Ghost [Recenzja]


Ghost to jeden z najciekawszych rockowych zespołów ostatnich lat. Lider grupy, Tobias Forge, koncept na to, jak ma wyglądać grupa, co sobą reprezentować, jaką muzykę grać, i w jakiej otoczce, wymyślił już na samym początku działalności. Nic nie może dziać się w tym zespole przez przypadek. Fascynację muzyką rozpoczęły zespoły shockrockowe, choć nie odżegnuje się też fascynacji muzyką lat 60. i 70. Nie pozostawia jednak wątpliwości, że to shock-rock miał na niego największy wpływ. Dodaje też, że był raczej wyobcowanym dzieckiem, a w szkole miał bardzo dużo religii. To wywołało w nim chęć bycia kimś odmiennym, więc zaczął interesować się okultyzmem.
Występował w wielu zespołach, jednak każdy z projektów, w których brał udział, kończył się raczej niepowodzeniami. W 2006 roku napisał piosenkę Stand by Him, która może być uznawana za pierwszy numer zespołu Ghost (choć wtedy jeszcze nie było mowy ani o tej nazwie, ani o takim zespole). Napisał kolejne dwie piosenki, nagrał wraz z kolegami na taśmie demo i wywołał niemałe poruszenie wśród tej wąskiej grupy odbiorców, którzy ją zdobyli. Mimo że Forge na niej śpiewa, na początku wcale tego nie chciał; wolał być gitarzystą, a wokal nagrał tylko, by przyszły wokalista wiedział, jak ma to wyglądać. Niestety, żaden się nie zgłosił, więc stanęło na Tobiasie.
Od kiedy po raz pierwszy usłyszał nagrane przez swój zespół utwory, wiedział że to nie wystarczy, jeśli chcą się wybić. Połączył swoją fascynację okultyzmem z lat młodzieńczych, z zamiłowaniem do musicalu, teatralności i artystów, którzy uwielbiali szokować na scenie mini-przedstawieniami, takich jak Kiss czy Alice Cooper. Swoich muzyków odział więc w jednakowe kostiumy ukrywające ich oblicza, a sam stał się Papą Emeritusem - powstałym z martwych (anty)papieżem. Cała ta otoczka wynikała z tego, że Forge źle czuł się funkcjonując w "normalnym" społeczeństwie. Wymyślił więc sobie całkiem nowy świat, w którym to on ustala reguły.
12 marca 2010 roku można uznać za dzień debiutu Ghost. Wtedy właśnie muzycy udostępnili swoje nagrania na portalu MySpace. Stali się sensacją i odkryciem podziemnego metalu. Nic dziwnego, że szukanie wydawcy nie zajęło im wiele czasu. By być jeszcze bardziej tajemniczym, sami wymyślili wiele legend odnośnie genezy powstania zespołu, a także samych muzyków w nim grających. To wszystko umiejętnie podsycało medialną otoczkę i robiło się o nich coraz głośniej. Mimo to, ich debiutancki album Opus Eponymous nie okazał się wcale wielkim sukcesem, wdrapując się w ich rodzimej Szwecji na zaledwie 30. pozycję. W tymże 2010 roku Ghost zagrał tylko parę razy, prawdziwą trasę zaczynając rok później, wyjeżdżając do USA.

Deus Culpa to wstęp może i niedługi, ale bez wątpienia nastrojowy. Prosta i wolna partia organów i to właściwie tyle.
Z kopyta ruszamy już po Con Clavi Con Dio, a więc na pierwszy cios nie trzeba wcale długo czekać. Przyznam się już na wstępie, że to jeden z moich ulubionych utworów Ghost. Mam do niego duży sentyment, bowiem to od niego właśnie zacząłem poznawać ten zespół i to właśnie on mnie zaintrygował na tyle, że zechciałem poznawać resztę ich dokonań. Zaczynamy rytmicznym wstępem na basie, a po chwili powala nas feeria gitar, perkusji i klawiszy. Sam tekst - jak to u wczesnego Ghost - jest bardzo łopatologiczny, kiczowaty i nie pozostawiający domysłów, jednak absolutnie nie przeszkadza to w odbiorze tej jakże mrocznej i chwytliwej piosenki. Oprócz niemal popowych melodii w zwrotkach, w refrenach dochodzi do nas męski chór, który spokojnie może nasuwać skojarzenia ze śpiewaniem pieśni sakralnych. Te 3 i pół minuty mijają jak z bicza strzelił i z pewnością intrygują.


Demigod, our task
Behind mask, Chosen Son
You rebel chief, Destroyer of the Earth
Rise from precipice through birth

Sathanas
We are one
Out of three
Trinity


Zdecydowanie mocniej już od pierwszych dźwięków jawi nam się Ritual o wiele mówiącym tytule. To raczej cięższa kompozycja, a jednak ani trochę nie ustępuje pierwszej, jeśli chodzi o chwytliwość. Oparta jest na rytmicznej linii basu, którą podbija od czasu do czasu gitara, a do wokali Forge'a... znaczy się Papy Emeritusa I co chwila dołączają chórki, które dodają piosence przebojowości i większego rozmachu. Utwór bez słabych punktów; nie brakuje tu zaostrzeń i mocniejszych akcentów, ale i znalazło się sporo miejsca dla przebojowości godnych popowych hiciorów. 

This chapel of ritual smells of dead
Human sacrifies from the altar bed
On this night of ritual, invoking our master
To procreate the unholy bastard

"Our father, who art in Hell
Unhallowed be thy name
Cursed be the sons and daughters
Of thine nemesis whom are to blame
Thy kingdom come, Nema!"

Singlem promującym płytę była piosenka Elizabeth opowiadająca historię Elżbiety Batory. Ghost nie pierwszy wziął się za opowiadanie historii tej mrocznej postaci, jednak robi to zdecydowanie w swoim stylu. Tu jednak gitary zepchnięte są nieco na dalszy plan, a do głosu o wiele bardziej dochodzą klawisze, które trochę łagodzą brzmienie. Ciekawa odmiana, dzięki której piosenki brzmią nieco mniej jednakowo. Mi ten utwór nieco mniej przypadł do gustu, jednak dla zwolenników popowych melodii Ghost, będzie to kolejny bardzo dobry numer. Ja słucham go z przyjemnością, ale nie żebym aż miał do niego częściej wracać.


Her pact with Satan
Her despisal of mankind
Her acts of cruelty
And her lust for blood
Makes her one of us


O wiele bardziej bierze mnie Stand by Him. Tu też mamy riffy gitarowe złagodzone klawiszami, jednak mam wrażenie, że jakoś lepiej to wszystko zagrało, a całość nie traci rockowego impetu; tym bardziej, że gitary mają tu niemało do powiedzenia przy solówkach. Oczywiście mamy tu chwytliwe wokale Papy Emeritusa I, tekst wychwalający szatana, kanonadę gitar i perkusji, no i przebojowe klawisze. A więc wszystko, za co można kochać Ghost. Znakomity kawałek.


All witchcraft comes from carnal lust
Which is in women isatiable

A moon shone brightly above her trial
As flames are through her body defiled

The witch hammer struck her down
On our Sabbath, she's unbound


Poziom bez wątpienia trzyma również dynamiczny i absolutnie nie ustępujący reszcie przebojowością Satan Prayer, chociaż tu i ówdzie dodano parę akcentów, dzięki którym wydaje się nieco mroczniejszy niż poprzednie parę piosenek. Kolejny udany numer.


Believe in one God do we
Satan almighty
The uncreator of heaven and soil
And the invisible and the visible
And in his son begotten of father
By whom all things will be unmade
Who for man and his damnation
Incarnated rise up from hell
From sitteth on the left hand of his father
From thence he shall come to judge
Out of one substance with Satan
Whose kingdom shall haveth no end


Zdecydowanie najcięższy kawałek na płycie to Death Knell. Już od pierwszych dźwięków te walcowate gitary, ponury wokal... i wszystko siada w refrenie, gdzie znalazło się - dla odmiany - ciut za dużo tego popu. Doceniam więc dociążenie, ale tu akurat melodia stosunkowo mało mnie zachwyciła. Nie pomijam tego utworu podczas słuchania Opus Eponymous, ale tez nie wracam do niego w oderwaniu od reszty.


Can you say his name?
Carrier of the light
Legions of his seed
A child you as spouse will feed

S-A-T-A-N
Under spell
Of the death knell, death knell


Właściwie to samo mógłbym powtórzyć przy Prime Mover. Nie wiem, czy to kwestia tego, że album już tyle trwa i wszystko wydaje mi się powtarzalne, czy może panowie z Ghost trochę za bardzo bali się na początku eksperymentować i napisali te raczej podobne melodie. Tak czy siak, znów, słucham bez bólu, ale i bez jakiejś szczególnej ekscytacji.


Mother, filth in her womb
Father, waiting in tomb
Sathanas, Anti-Christ, spiritus non sancti

Selected heir, machinery insect
The bloodline of the dark architect
Toxic blood of not known birth
Antichrist will walk the earth


Bardzo interesująco wypada 4-minutowy utwór instrumentalny Genesis. Dużo się tu dzieje, mamy tu kilka zmian nastrojów, a mimo wszystko nie traci to hard rockowego impetu, który utrzymuje słuchacza w klimacie reszty albumu. Świetna rzecz na zakończenie.


Już po pierwszym przesłuchaniu Opus Eponymous można z łatwością zrozumieć oburzenie fanów "prawdziwego metalu" o samą obecność takiego zespołu jak Ghost, nie mówiąc już o jego popularności. Panowie, którzy stylizują się na czcicieli Szatana, wyśpiewujący takie teksty, wydając płyty z tak ponurymi okładkami... grają do hard rockowych (choć momentami i zaczepiającymi o heavy metal) gitar popowe melodie. Gdy jednak odłożymy na bok te wszystkie bezzasadne kpiny i wątpliwości, nie trudno jest zauważyć, że Opus Eponymous to po prostu kawał dobrej muzyki, a panowie z Ghost po prostu sobie z nas zadrwili. Oni się tym bawią, robiąc w balona wszystkich metalowych purystów, a jednocześnie pokazują, że spokojnie można łączyć hard rocka i heavy metal z radiowymi melodiami i harmoniami rodem z klasycznych płyt Beatlesów. Mimo, że na 9 piosenek aż 3 nie wywołały we mnie szczególnej ekscytacji, tak cała reszta już i owszem. Opus Eponymous to debiut udany, a rzekłbym wręcz, że bardzo udany. Panowie z Ghost zaprezentowali, że nie zamierzają deptać po cudzych śladach, ale chcą być współczesnym zespołem rockowym z własnym, niepodrabialnym stylem. I to się tu udaje. Wyróżniają się i po tych piosenkach nie sposób ich z nikim innym pomylić. A to już zasługuje na wyróżnienie, abstrahując od samej muzyki.

Ocena: 8/10


Opus Eponymous: 34:41

1. Deus Culpa - 1:34
2. Con Clavi Con Dio - 3:33
3. Ritual - 4:28
4. Elizabeth - 4:01
5. Stand by Him - 3:56
6. Satan Prayer - 4:38
7. Death Knell - 4:36
8. Prime Mover - 3:53
9. Genesis  - 4:03

niedziela, 12 kwietnia 2020

"The Union" - Elton John/Leon Russell [Recenzja]


Wśród swoich największych fortepianowych inspiracji, Elton John zawsze wymieniał Leona Russella. Panowie poznali się w 1970 roku, gdy młody i szerzej nieznany wówczas Elton grał w legendarnym klubie Trubadour. Na publiczności znalazł się m.in. Leon. John wspomina swoje zdenerwowanie, jako że przyszło mu grać przed swoim idolem. Panowie później spotkali się za kulisami i bardzo się polubili. Zagrali w późniejszym czasie parę wspólnych koncertów, ale kontakt  po jakiś czasie się urwał.
Elton John kontynuował swoją barwną karierę gwiazdy popu i rocka, wciąż będąc w centrum zainteresowania i próbując utrzymać się - raz z lepszym, raz z gorszym skutkiem - na szczycie. Podczas gdy on grał wyprzedane stadionowe koncerty, Leon Russell prowadził swoją karierę nieco bardziej kameralnie. Regularnie wydawał płyty w swojej niezależnej wytwórni, nie starając się przypodobać nikomu, poza własną, wierną publicznością. Grał koncerty w pubach, festynach i zjazdach motocyklowych, gdziekolwiek ktoś go jeszcze chciał. Był wierny swojej muzyce i swojemu emploi, ale zapłacił za to sporą cenę, gdyż ledwo co wiązał przez to koniec z końcem.
W styczniu 2009 roku Elton, wraz ze swoim mężem, Davidem, przebywali w południowej Afryce. Podczas porannej toalety ten drugi włączył na iPodzie album kompilacyjny Russella, Retrospective. John, słysząc ten głos i te piosenki, rozpłakał się; przypomniał sobie najpiękniejsze lata swojego życia i to, jak wiele znaczył dla niego Leon, choć nieco o nim zapomniał. Uznał, że to nie w porządku, by tak wielka osobowość muzyczna zeszła na drugi plan. Chciał znów wynieść go na szczyt i przypomnieć o nim szerokiej publiczności. Wiedział, że nazwisko "Elton John" może w tym pomóc, a przy okazji sam nagrałby płytę, o której marzył. Zadzwonił więc do Russella i zaproponował mu współpracę. Ten ochoczo na to przystał. Następnie Elton zadzwonił do jednego ze swoich ulubionych producentów, z którym jednak dotychczas nie miał okazji pracować - T Bone Burnetta. O pomoc w pisaniu poprosił też Berniego Taupina.
Producent i dwóch pianistów spotkali się w studiu w Los Angeles (Bernie zdążył już do tego czasu napisać parę tekstów i dostarczył je Eltonowi). Zaczęli rozmawiać o muzyce i przeszłości. Później Elton zasiadł do fortepianu i zaczął komponować utwór A Dream Come True. Dołączył do niego Leon i panowie - jeśli mieli przedtem jakieś wątpliwości - wyzbyli się ich. Okazało się, że brzmią naprawdę dobrze i uzgodnili, że nawet jeśli płyta nikomu się nie spodoba i nie będzie się sprzedawać, to jest to sprawa drugorzędna. Najważniejsze, że będą się dobrze bawić i spełnią swoje marzenie o nagraniu wspólnego albumu. To też pierwszy album Eltona od czasu Victim of Love, który nagrywany był bez jego regularnego zespołu koncertowego. Płytę zadedykowano pamięci Guy'a Babylona, muzykowi z zespołu Johna, który zmarł rok przed wydaniem krążka. Samo nagrywanie Elton wspomina w swojej autobiografii Ja następująco:
Nie zawsze było łatwo. Napomknął wprawdzie przez telefon, że ma kłopoty ze zdrowiem, ale nie zdawałem sobie sprawy, jak bardzo jest chory, aż do chwili, gdy zjawił się w studiu w Los Angeles. Wyglądał jak niedomagający patriarcha ze sztuki Tennessee Williamsa: długa biała broda, ciemne okulary i laska. Ledwo chodził. Siedział w studiu na rozkładanym fotelu do relaksu przez dwie godzinny dziennie i śpiewał, i grał. Tylko tyle mógł wytrzymać, ale to, co tworzył przez te dwie godziny, było niesamowite. Czasami bałem się, że nie dożyje wydania tego albumu. Pewnego dnia zaczęło mu lecieć z nosa - okazało się, że to płyn mózgowo-rdzeniowy. Zabrano go do szpitala na operację, a przy okazji stwierdzono niewydolność serca i zapalenie płuc. (...) Jesienią 2010 roku pojechaliśmy razem w trasę. Graliśmy w salach na piętnaście tysięcy osób. Leon twierdził, że od kilku dekad nie widział ich od środka.
Album ukazał się 19 października 2010 roku i okazał się sporą sensacją w świecie muzycznym. Zebrał prawie same pozytywne recenzje, a utwór If It Wasn't for Bad został nominowany do nagrody Grammy w kategorii Best Pop Collaboration with Vocals. Album zadebiutował na 3. miejscu Billboard 200, co jest najlepszym wynikiem Eltona od czasu Blue Moves (1976) i Leona od Carney (1972). Magazyn Rolling Stones uznał także The Union trzecim najlepszym albumem 2010 roku.

Album rozpoczyna If It Wasn't for Bad. To prawie idealny utwór, dający świetny rozpęd dla całego albumu. To całkowicie solowe dzieło Russella, jednak słychać, że obecność Eltona i T Bone Burnetta pozwoliła Leonowi w pełni rozwinąć skrzydła. Mimo, że mamy tu melodykę i tekst typowe dla tego artysty, to jednak całość wydaje się bardziej przekonująca, mniej kameralna, a robiona z rozmachem. Warto zwrócić też uwagę na znakomite wokale zaśpiewane tą charakterystyczną od pierwszych dźwięków barwą. Elton pojawia się tu tylko okazjonalnie i to w roli drugiego głosu. Rzeczywiście, można wierzyć w to, że album powstał m.in. po to, by przypomnieć światu o Russellu, szczególnie biorąc pod uwagę fakt, że właśnie ta piosenka została wybrana, jako singiel pilotujący album. Nie mogło być lepszego wyboru, szczególnie że została nawet nominowana do nagrody Grammy. Kompozycja jest naprawdę rewelacyjna, ma świetne tempo, wpada w ucho i pokazuje, że wyciągnięcie ręki Eltona do Leona było jedną z najlepszych rzeczy, które mogły się sędziwemu muzykowi przydarzyć. I to nie tylko pod komercyjnym względem, ale i artystycznym.

I only saw what I wanted to see
You were a dream in my mind
I didn't know how you really could be
It didn't take long for me to find

I guess that it's my fault for seeing
Only what I wanted to see
I couldn't know you would be
A player just acting for me

Eight Hundred Dollar Shoes to z kolei utwór duetu John-Taupin. Mamy tu typową dla panów balladę z przewodnią rolą fortepianu i świetnymi wokalami Eltona. Znakomity tekst i poruszające wykonanie sprawiają, że ta - na pierwszy rzut oka niczym się przecież nie wyróżniająca - kompozycja to jeden z najlepszych momentów płyty. Oszczędny, ale i szczery.

And yea I've seen your movie
And I read it in your book
The truth just flew off every page
Your songs have all the hooks
You're seven wonders rolled in one
You shifted gears to cruise
Oh you came to town in headlines
And eight hundred dollar shoes

Zupełnie odmiennie prezentuje się jednak dynamiczny Hey Ahab. Tutaj Elton i Leon udowadniają, że nie stracili młodzieńczego wigoru i wciąż są w stanie ukręcić porządnego rockandrolla w starym, dobrym stylu, który uzależnia wręcz niemiłosiernie. Zaczynamy typową dla Russella partią fortepianu, którą potem podbija Elton, a sama kompozycja rozwija się niespiesznie. Od pierwszych jednak dźwięków czuć, że mamy tu do czynienia ze znakomitą, mocną i szybką piosenką. Wokale przejął John, gdyż Russell mógłby - nie ukrywajmy - nieco odjąć tu energii i rockowego pazura, którego z kolei nie brakuje w głosie Eltona. Świetne zwrotki przechodzą w jeszcze lepsze, wpadające w ucho od pierwszego przesłuchania refreny, w których Johna i Russella wspomagają kobiece chórki. Mimo, że utwór nie jest skomplikowany, to wypada naprawdę wspaniale i olśniewa.

Hey Ahab can you tell me where
I can catch a ride out of here
Hey Ahab hoist that sail
You've gotta stand up stright
When you ride that whale

Powiem tak: nie bez kozery mówi się, że Gone to Shiloh to jedna z najlepszych kompozycji, jakie napisał Elton. Ta oparta na fortepianie ballada wypada naprawdę zjawiskowo. Od delikatnego, powolnego wstępu, aż do pierwszej zwrotki mija niecała minuta, a słuchacz już jest zahipnotyzowany. Pierwsza zwrotka przypada Leonowi, a w refrenach śpiewała cała trójka. Tak, trójka, bowiem w tym utworze pojawia się gościnnie sam Neil Diamond, któremu przypada także w udziale druga zwrotka. Jego pojawienie się, zaskakuje, tym bardziej że nie jest zapowiedziane na tylnej stronie okładki. Dobrze usłyszeć ten znajomy głos w tak znakomitej pozycji. Całość utrzymana jest w mrocznym, ponurym klimacie, który wypada naprawdę zjawiskowo i uzależnia. Absolutnie powalająca piosenka.

April's come and the air smells fresh with rain
They watched his shadow fade around the bend
He's headed for a different kind of thunder
And the stunned surprise in the eyes of dying men

Gone to Shiloh, for the Union
Shoulder to shoulder, side by side
Gone to Shiloh, time passes slowly
When flags and bullets start to fly

Hearts Have Turned to Stone to już jednak prawdziwa piosenka-dynamit. Od mocnego początku i wejścia wokalu Leona z kobiecym chórkiem wiemy już, że jest dobrze. Kompozycja trzyma poziom, potrafi momentami podbić puls i ma typowy dla Russella ironiczny wydźwięk, w którym sarkastyczny tekst miesza się z radosną melodią. Do tego dochodzą jeszcze świetne solówki fortepianu, które mógł zagrać tylko Leon. W późniejszych wydaniach CD piosenkę przeniesiono pod indeks 12. Nie wiem czemu, ale zdecydowałem się uwzględnić ją w jej oryginalnym położeniu, tak jak zaplanowali Elton, Leon i T Bone (podobnie jak później zamienione miejscami I Should Have Sent Roses z When Love is Dying).

No more bright tomorrow, only sad today
My heart is filled with sorrow
The pain won't go away
Try to keep from crying
All night long and through the day
Lost and all alone
Hearts have finally turned to stone

Zdecydowanie lżej wypada Jimmie Rodgers' Dream. To kolejny bardzo dobrze zaaranżowany i wykonany numer, jednak przekonuje mnie odrobinę mniej niż poprzednicy, choć ciężko mi wytłumaczyć czemu. Wszystko niby tu gra, ale jakoś nie łapie mnie to za serce od pierwszych dźwięków, jak choćby Gone to Shiloh czy Hey Ahab. 

I'm looking at a funeral wagon rolling down
A two-lane highway winding past a desert town
A big blue canvas painted by the Master's hand
The shifting clouds above and endless miles of sand

In that mirror maybe that's what left on me
Wheezing like a freight train hauling sixty tons of steel
Air 'em out's the best release and get some rest
Carrie don't wait up for me the brakeman's going West

Obok Gone to Shiloh moim ulubionym utworem z płyty zdecydowanie musi być There's No Tomorrow. To wprost rewelacyjny numer przywodzący na myśl marsz żałobny rodem z Nowego Orleanu. Ponure wokale Eltona w refrenach i jeszcze lepiej zaśpiewane refreny przez Russella, podbijane kobiecymi chórkami. Jakby tego było mało, do tego mamy jeszcze znakomitą solówkę gitarową. To, co dzieje się w tej piosence wymyka się wszelkim opisom. Klimat tu zachowany jest naprawdę obezwładniający. Mimo, że słuchałem tej piosenki wiele, wiele razy, wciąż nie mam jej dość i za każdym razem zachwyca mnie tak samo.

We all know the story
We've heard it before
We end up no question
Outside the death's door
There's no easy answer
To the question at hand
So easy to ask
And not understand

Monkey Suit to kompletna zmiana nastroju, tym razem zdająca się być odniesieniem do klasycznych nagrań The Rolling Stones. Pałeczkę pierwszeństwa w wokalach ponownie przejmuje Elton, nadając całości niebywałego rozpędu i rockowego pazura, a dzielnie wtórują mu chórki. To kolejne wspaniale brzmiące nagranie przywołujące na myśl złote czasy rock and rolla.

Build your ladder to the moon
Beat on that sacred drum
Trample on the hands of those
That cling to every rung
Every seed you crush beneath
Like stone ground in a mill
You never drew a decent breath
But you're just dressed to kill

The Best Part of the Day to znów powrót do bardziej rozmarzonego i balladowego grania, jednak nie ma tu absolutnie mowy o jakiejkolwiek ckliwości. Szczególnie przypadają mi do gustu refreny, które z jednej strony stanowią odrobinę kontrast do zwrotek, ale jednocześnie też bardzo dobrze się uzupełniają. 

Roll back the covers and raise the shades
We don't want to miss out on the best part of the day
You're my best friend, you shared my crazy ways
Now we don't want to miss out on the best part of the day

A Dream Come True to ponownie zdecydowanie dynamiczne granie. To równocześnie jedyny utwór na płycie napisany samodzielnie przez Russella i Johna. Mocna, rockandrollowa piosenka, która jest dość ciekawie poprowadzona. Część "śpiewaną" mamy właściwie przez pierwsze 2-3 minuty, natomiast później ciągnie się jedynie motyw przewodni, który urozmaicają kobiece chórki w tle. Niemniej, mimo że utwór można by nieco skrócić, brzmi to naprawdę dobrze.

You make me so complete
With the things you do
And the music's sweet
And make me feel brand new
I hear the sound
Songs started coming through
Somehow I know
That you're a dream come true

I Should Have Sent Roses to mój kolejny faworyt na płycie. Prawdopodobnie najbardziej "leonowy" utwór albumu. Na początek krótkie intro gitary, po czym mamy dęciaki, rytmiczną, acz delikatną, perkusję i przede wszystkim znakomite partie fortepianu i szczerze brzmiące wokale Russella. Muzyk w pełni eksponuje tu swoją barwę, śpiewając prosto z serca swoim zmęczonym, charakterystycznym głosem. W refrenach dochodzi do niego Elton, a potem sam śpiewa także jedną zwrotkę, która jednak nie ma tak bluesowego wydźwięku, jak partia Leona. Jedna z najwspanialszych kompozycji na The Union.

'Cause I never sent roses
I never did enough
I didn't know how to love you
Though I loved you so much
And I should have sent roses
When you crossed my mind
For no other reason
Then the fact you were mine
I should have sent roses

When Love is Dying to z kolei piosenka, której najbliżej do solowej twórczości Eltona, mimo że zaczyna się od zwrotki śpiewanej przez Leona. Typowa melodyka dla ballad Johna z bardzo lirycznymi zwrotkami i nieco bardziej wybuchowymi, acz równie przekonującymi zwrotkami, które wpadają w ucho od pierwszego przesłuchania. Do tego dochodzi jeszcze przepiękny i wzruszający tekst Taupina, który zdaje się sam w sobie stanowić o intymności i szczerości piosenki.

Word is out, silence seems so loud
There's no light above or below me now
I've seen it brow, I've seen it live
I've seen everything I give
Falling out my hands, no matter who I'm with

And nobody ever tells you
When love is dying, when love is dying
It just gets a little colder
And we stop trying, we strop trying
Yeah, we stop trying
Oh, when love is dying

Never Too Old (To Hold Somebody) to kolejny wzruszający utwór wyśpiewany przez Eltona w jedyny i niepowtarzalny sposób. Nie będę tu pisać nic więcej, bo uważam, że lepiej tego po prostu posłuchać. Wspaniała piosenka i pożegnanie Eltona ze słuchaczami, bowiem to ostatnia piosenka albumu, w której się pojawia.

Don't abandon the light
Don't step away
Don't give up that tune
That you never could play
If you're folding your tent
And the gas pipes groan
If every bone rattles
Through nights all alone
Well you're tougher than leather
No old burlap sack
Not some hard scrabble weed
Growing up through the cracks

Pewnego dnia ze studia Leona musiała zabrać karetka. Został w szpitalu dość długo i, jak twierdzą lekarze był wtedy bliski śmierci. Po powrocie do studia, oznajmił że podczas pobytu w szpitalu napisał piosenkę i sądzi, że może nadać się na płytę. Usiadł do fortepianu i zagrał pozostałym In the Hands of Angels, wzruszając wszystkich, na czele z Eltonem, który nie mógł pozbierać się po usłyszeniu tej kompozycji. Cóż, rzeczywiście to naprawdę poruszająca i wspaniała piosenka. Rozpoczyna się motywem na organach, by po chwili ustąpić miejsca samemu Leonowi i jego nieodłącznemu fortepianowi. Jego emocjonalne wykonanie po prostu chwyta za serce, a sama piosenka naprawdę może wzruszyć.

I was in the hands of angels
Until this very day
Inside the hands of angels
What more can I say

When you're in the hands of angels
Life is oh so sweet
And you feel the love down deep inside
Even out there on the street


The Union to zdecydowanie nie płyta dla każdego. Panowie nie udają nawet, że zrobili to dla kogokolwiek poza sobą. Nie jest to też płyta o równym wkładzie twórczym; więcej piosenek skomponował Elton i to jego głos słyszymy zdecydowanie częściej. No, ale Brytyjczyk jest też w lepszej formie wokalnej, więc całkiem możliwe, że Russell kilku partii po prostu by nie udźwignął. Jeśli chodzi o materiał - jest wspaniale staromodny. Panowie cofają się tu do czasów rock and rolla, bluesa, soulu i zahaczają momentami o gospel i rhythm and blues. Obecność Russella pozwoliła Johnowi poniekąd wrócić do korzeni, a także wydobyć szczerość i intymność z kompozycji. Elton natomiast dołożył do muzyki Leona więcej rozmachu i bogactwa brzmienia. Obu panom wyszło to z pewnością na dobre, a ich wspólne dzieło - zachwyca. Jak mówiłem, nie jest to płyta dla każdego. Słuchacze nie znajdą tu ani jednego dźwięku, którego wcześniej panowie by nie zagrali. Jednak zarówno materiał, jak i produkcja zachwycają może właśnie ze względu na tą staromodność. To bardzo dojrzała płyta dla tych, którym tęskno za starymi czasami klasycznej amerykańskiej muzyki. The Union to świadectwo minionych czasów i powrót dwóch legend muzyki do korzeni.

Ocena: 9/10


The Union: 63:12

1. If It Wasn't for Bad - 3:43
2. Eight Hundred Dollar Shoes - 3:23
3. Hey Ahab - 5:39
4. Gone to Shiloh - 4:50
5. Heart Have Turned to Stone - 3:47
6. Jimmie Rodger's Dream - 3:42
7. There's No Tomorrow - 3:45
8. Monkey Suit - 4:46
9. The Best Part of the Day - 4:45
10. A Dream Come True - 5:07
11. I Should Have Sent Roses - 5:21
12. When Love is Dying - 4:51
13. Never Too Old (To Hold Somebody) - 4:58
14. In the Hands of Angels - 4:43

środa, 18 marca 2020

"Y Not" - Ringo Starr [Recenzja]


Kolejna płyta Ringo powstała w podobnych - żeby nie powiedzieć że tych samych - warunkach, co kilka poprzednich; grupka przyjaciół zebrała się, by poimprowizować i zebrało im się parę piosenek. Tym razem jednak utwory nie były pisane przez jedną i tą samą grupę kompozytorów. Za każdy numer odpowiedzialny jest inny duet, a w każdym z nich znalazł się Ringo. Widać więc, że Beatles miał nieco większy wpływ na ogólny kształt albumu, tym bardziej że - po raz pierwszy - zasiadł na stanowisku głównego producenta, posiłkując się tylko radami Bruce'a Sugara. Oczywiście nie zabrakło też gości. Tym bez wątpienia najważniejszym jest Paul McCartney, który zagrał na basie w Peace Dream, a także zaśpiewał w Walk With You. Poza nim przez studio przewinęli się także m.in. Joe Walsh, Van Dyke Pars, Ben Harper czy Richard Marx.
Pierwszy, i jedyny, singiel, Walk With You, wydano 22 grudnia 2009 roku. Mimo obecności drugiego ex-Beatlesa, nie zawojował on list przebojów. Sam album ukazał się 12 stycznia 2010 roku i nie zaistniał ani na listach przebojów, ani na listach sprzedażowych i zebrał mieszane recenzje.

Rozpoczynamy mocnym, gitarowym Fill In the Blanks, w którym wokalnie wspomaga ringo Joe Walsh. Piosenka jest jak najbardziej przyjemna i wpadająca w ucho, aczkolwiek tylko jeśli chodzi o zwrotki. Refreny właściwie niczym się nie odróżniają, a głoś Starra jest tak przetworzony, że aż uszy bolą. Otwieracz - raczej średniak.

Just an empty feeling
Searching my soul
Change of disposition
Reaching a goal
Need some direction
Which way to go
Make a connection
Just go with the flow

Nieciekawie wypada też Peace Dream. Niby kolejna balladka, niby znowu to samo, a jakoś bardzo mało przekonująco. Melodia mało wyrazista, a piosenka przelatuje między uszami i nie zostaje na dłużej.

No need for war no more
Better things we're fighting for
No more hunger, no more pain
I hope I have that dream again

Can you imagine all of this coming through?
It's really up to all of us to do
Just like John Lennon said in Amsterdam from his bed
"One day the world will wake up to see the reality"

Pierwszy godny uwagi kawałek na płycie pojawia się dopiero pod indeksem trzecim. The Other Side of Liverpool to bardzo przekonująca kompozycja utrzymana w średnim tempie, gdzie po nieco wolniejszych refrenach, pojawia się dobry, ekspresyjny refren, gdzie Ringo śpiewa na dwa głosy z Cindy Gomez. Naprawdę dobry utwór, który dobrze wpisałby się w klimat i koncept Liverpool 8.

The other side of Liverpool
You just had to laugh
We had to go to Steeple Street
Just to take a bath
The other side of Liverpool
We used to play for free
They'd give us lukewarm beer
To keep us sweet, Eddy, Roy and me
And Roy if you are listening
Thanks for all you've done
It was you and me on the factory floor
When rock and roll has just begun

Powiem tak: szkoda. Ringo i Paul w jednym nagraniu. To mogła być prawdziwa petarda. Tymczasem Walk With You to niestety bardzo średnia balladka z mdłą, niewpadającą w ucho melodią. Lepiej by było, gdyby McCartney przyniósł ze sobą jakiś swój kawałek. Wówczas miałoby to może większe szanse na bycie czymś naprawdę godnym uwagi. Walk With You wypada jednak naprawdę słabo, a jedyne co się broni, to ładnie bujające refreny, gdzie Ringo wtóruje Paul. Poza tym: do zapomnienia.

It's concidential we have met before
Let this be the time and place that we explore
With no hesitation knocking at that door
Open up your heart and love forever more
And I tell you it's a cold day in hell but we remember
That song that starts out love me tender
And that king of hearts

Mało porywa też lekko utrzymane w stylu reggae Time. Jedyne co piosenka ma fajnego, to tekst. Reszta niestety jest bardzo słaba.

Now I can forget about yesterday
This is the best day of our life
I'm glad you didn't fade away
Today is the best day of our life, alright

People have their problems
I know it's true
I have mine, you have yours
But I'll be there, yes
I'll be there for you

O Everyone Wins nawet nie ma co wspominać. Typowy dla Ringo średniak. Co ciekawe, jest to powtórnie nagrana piosenka, która znalazła się w 1992 roku na stronie B singla. Słuchając, nie łatwo domyślić się, dlaczego ten utwór wylądował na stronie B. 

Take care of yourself
There's no mystery
Try to understand everything's planned
Its more than you or me
Magic may come, magic may go
It's not the end of the show

Mystery of the Night to kolejna nieciekawa piosenka.

Here comes love, here comes light
Here comes darkness moving slowly into night
I cross the room and lock the door
These are moments like I've never had before
I hear your footsteps coming near
It's a sound I love to hear

Can't Do It Wrong to znów utwór zupełnie nie do rozróżnienia spośród reszty peletonu. 

Sometimes I walk and I don't know the way
Don't have a map but I can't be afraid to go on
'Cause as long as I am doing it can't do it wrong
I hear the birds when I open my eyes
It sound like music, it's part of my life, is a song
And as long as I am singing it I can't sing it wrong

Y Not - kolejna piosenka, która przelatuje między uszami i nie warto tracić na nią czasu.

Why not check it on the merchandise
Why not? Always something in your size
Why not? Who says that it's not allowed?
Why not do if you want to now?
Why not? I promise you will be surprised
Why not? Why not? Why not?

Gratuluję wytrwałości wszystkim słuchaczom, którzy dotrwali aż do Who's Your Daddy. Muszę jednak też ich rozczarować: nie ma tu nic specjalnego. Ci, którzy liczyli, że Ringo na sam koniec zostawił nam jakiś wspaniały i olśniewający utwór, który mógłby nam wynagrodzić to prawie 40 minut męki, srogo się zawiodą, tym bardziej że w Who's Your Daddy Ringo właściwie mało co słychać. Pierwsze skrzypce gra tu Joss Stone. Radzi sobie całkiem dobrze, ale nawet najlepszy wokal nie uratuje słabej kompozycji. A ta płyta jest nimi przepełniona i Who's Your Daddy nie stanowi wyjątku w tej materii.

I know you like to see me smile
And you love when I'm acting wild
You're the man I love to hate
You give me chicken wings
But baby I want solid rings
What's up with your mind?
Are you insane?
You know baby when I'm telling lies
Now I need no alibis


Y Not to wyjątkowo słaba i mętna płyta, nawet jak na standardy Ringo. Po Liverpool 8 spodziewałem się chociaż czegoś na w miarę przyzwoitym poziomie, tymczasem Starr zaserwował nam płytę absolutnie nużącą, wypraną z energii i oryginalności. Tak naprawdę broni się tu tylko jedna piosenka: The Other Side of Liverpool. Cała reszta to naprawdę istne mielizny artystyczne, na które szkoda czasu. Zastanawia mnie, kto w ogóle dopuścił do wydania tej płyty? Na miejscu Ringo, po przesłuchaniu spaliłbym wszystkie taśmy i zadbałbym, by nikt się nigdy o tym longplayu nie dowiedział. Odradzam słuchanie nie tylko początkującym słuchaczom Ringo, ale i stałym fanom. Jeśli nie chcecie zawieść się na perkusiście najlepszego zespołu wszech czasów - omijajcie ten album z daleka.

Ocena: 1/10


Y Not: 36:49

1. Fill in the Blanks - 3:14
2. Peace Dream - 3:34
3. The Other Side of Liverpool - 3:23
4. Walk with You - 4:42
5. Time - 3:49
6. Everyone Wins - 3:54
7. Mystery of the Night - 4:05
8. Can't Do It Wrong - 3:45
9. Y Not - 3:49
10. Who's Your Daddy - 2:29

"PWRϟUP" - ACϟDC [Recenzja]

Po tragicznej śmierci Bona Scotta w 1980 roku, zespół ACϟDC z pewnością nie miał z górki. Zdarzało się wiele zawirowań, jednak chyba kolejną...